Christiane Belfield stapte de deur van het grote gebouw binnen en meldde zich bij de receptie.
De zenuwen gierden door haar heen, maar dat hield ze keurig verborgen. Ze had bericht gehad van dit bedrijf dat zij misschien een zakelijk voorstel voor haar en haar partner hadden. En dat was hard nodig. De kledingzaak die zij en haar vriendin Valery hadden stond op het punt failliet te gaan. Het laatste jaar was alles wat maar verkeerd kon gaan ook verkeerd gegaan. Leveranciers lieten het afweten. Vaste klanten kwamen opeens niet meer opdagen, kortom de uitnodiging van dit bedrijf leek een gift van de goden. Ze hoorde van de receptioniste waar ze moest zijn en voor ze aanklopte haalde ze een paar keer diep adem. Na een kort “ja” ging ze naar binnen. Haar blik gleed naar de man achter het bureau en haar glimlach bevroor op haar gezicht. Ze sloot haar ogen, dit was niet waar, ze verbeeldde het zich! Ze opende haar ogen, wankelde en greep zich aan de dichtstbijzijnde stoel vast. “Goedemorgen, Chris. Kom verder en neem plaats.” zei Rashid en dank baar liet ze zich op de stoel vallen. Het bleef een hele tijd stil, terwijl zij elkaar opnamen. Hij leek zo op het eerste gezicht niet veranderd, alleen de koele blik waarmee hij haar opnam was een teken dat alles was veranderd. “Ik ahum ik, ik had jou hier niet verwacht. Is dit bedrijf van jou?” Zei ze maar wat, om de gespannen stilte te verbreken. Hij glimlachte langzaam en ging achteroverzitten in zijn stoel. ‘Dit is een van mijn bedrijven, ja.’ Ze knikte en slikte. Ze had het kunnen weten, een van zijn bedrijven. Dit was haar laatste kans geweest om de zaak te redden en die was nu natuurlijk verkeken. Ze keek naar zijn ogen en zag de koele blik. Ze zuchtte en stond op. ‘Wel ik neem aan dat je geen zaken met mij wil doen, dus … ‘ Hij stond nu ook op, z’n wenkbrauwen gingen op zijn typische manier omhoog. ‘Ik heb je toch hier laten komen?’ Ze keek hem verbaasd aan. Hij glimlachte en gebaarde haar weer te gaan zitten. Die glimlach bereikte zijn ogen niet. Er was een tijd geweest dat ze alles voor zijn glimlach over had gehad en onverwacht sneed die oude pijn weer door haar heen. ‘Goed. Ik weet dat de zaken er slecht voor staan en dus zal ik je een voorstel doen.’ Hij keek haar oplettend aan en omdat ze dacht dat hij dat van haar verwachtte knikte ze maar. ‘Ik stop voldoende geld in je zaak, ik zorg dat je weer voldoende klanten en leveranciers krijgt en binnen twee maanden heb je weer een goedlopende zaak.’ Zijn stem klonk monotoon en zijn gezicht stond emotieloos. Wat moest ze hiervan denken? ‘Wel, wat vind je er van?’, onderbrak hij haar gedachten. ‘Ik neem aan dat je er wel iets tegenover wilt hebben?’ Hij knikte en glimlachte weer. ‘Natuurlijk, ik ben een zakenman.’ Ze knikte ook en wachtte tot hij verder ging, wat hij niet deed. Wat speelde hij voor een spelletje? Ze zuchtte. ‘Goed. Ik speel het spelletje mee. Wat wil je er voor terug, Rashid?’ Hij leunde iets naar voren. ‘Jou.’ Hij bleef haar intens opnemen. Chris keek hem niet-begrijpend aan. ‘Mij? Wat bedoel je daarmee?’ Waarom klonk haar stem nu zo schor? ‘Jou. Als tegenprestatie wil ik dat je bij mij komt wonen.’ Chris schudde verbijsterd haar hoofd. ‘Je bent gek!’ Zijn gezicht werd een strak masker. ‘Dat zou kunnen, maar dat is de voorwaarde die ik stel. Je kunt geen kant meer op lieve Chris. Ik heb lang op mijn wraak moeten wachten, maar ik heb je nu precies waar ik je hebben wil.’ Chris stond zo snel op dat haar stoel op de grond viel. ‘Ik verkoop de zaak nog liever dan dat ik ooit bij jou terug kom.’ Rashid stond ook op en leunde met zijn handen op het bureau naar haar toe. ‘Aan wie? Niemand wil die zaak van jou hebben. Volgende week ben je failliet.’ Chris werd bleek. ‘Zit jij daar achter? Zorg jij er voor dat alles verkeerd gaat?’ Ze kon haar eigen woorden niet geloven, maar zijn glimlach zei haar genoeg. Ze liet zich weer in de stoel vallen. ‘Waarom?’ Ze keek naar zijn harde gezicht en schudde haar hoofd. ‘Waarom heb je dat in Godsnaam gedaan?’ ‘Waarom? Moetje dat echt nog vragen? Je hebt me vernederd, Chris. Je hebt me voor het oog van iedereen, laten vallen. Dacht je dat ik je dat ooit zou vergeven? Als dat zo is, dan ken je me niet zo goed. Neen, de tijd is gekomen om je schuld aan mij te betalen.’ Chris was totaal verbijsterd. ‘Ik weet niet waar je het over hebt. Jij bent degene die mij heeft gebruikt! En ik haat je daarom! Ik wil nooit meer iets met jou te maken hebben.’ Ze sprong op en liep naar de deur, maar Rashid kwam haar achterna en greep haar arm. ‘We zijn nog niet uitgesproken! Ga zitten.’ Chris probeerde zich los te werken. ‘Dat zijn we wel. Laat me gaan, Rashid.’ Hij duwde haar op een stoel en bleef haar armen vast houden. ‘Dat klonk heel overtuigend, maar ik denk dat je vergeet dat ik er toen bij was en mijn geheugen laat niets te wensen over.’ Chris keek hem woedend aan, maar staakte haar pogingen zich los te rukken. ‘Als je doet wat ik zeg, zal alles weer goed komen voor jou en Valery. Want je beslist ook over haar toekomst. Als je mijn aanbod niet aanneemt ben je over een paar dagen failliet en dan zal ik er voor zorgen dat je nooit meer een zaak zult kunnen beginnen.’ Chris sloot haar ogen voor de harde blik in de zijne. Hij zou niet aarzelen haar kapot te maken, wist ze. ‘Als je me zo haat, waarom wil je me dan terug?’ vroeg ze met een gebroken stem. ‘Je bent me iets verschuldigd. Ik laat me door niemand vernederen en zeker niet door een vrouw!’ Ze hield haar ogen gesloten. ‘En wel, je bent nog steeds een zeer aantrekkelijke vrouw’ Haar ogen vlogen open en hij glimlachte. De glimlach waarmee hij haar hart had gestolen. ‘Rashid..’, begon ze, maar hij onderbrak haar. ‘Je hoeft niet bang te zijn voor lichamelijk contact.’ Hij liet haar eindelijk los en ging weer achter zijn bureau zitten. ‘Ik denk niet dat ik dat op zou kunnen brengen.’ Hij grijnsde. ‘Misschien ook wel. In ieder geval zal ik je nooit dwingen het bed met me te delen. Maar voor de buitenwereld zul je mijn vriendin zijn. Een jaar lang. Dat ben je me wel verschuldigd, een jaar van je leven. Daarna kun je weer terug naar je oude leventje. Je kunt over mijn voorstel nadenken, maar niet te lang.’ Chris stond op en liep naar de deur. Voordat ze hem opende, draaide ze zich om. ‘Rashid?’ Hij keek op van zijn papieren. ‘Heb je ooit van me gehouden?’ Hij bleef haar een tijdje zwijgend aankijken. ‘Neen’, zei hij dan en Chris verliet de kamer.
In de taxi naar huis dwaalde haar gedachten naar de dag dat ze hem voor het eerst ontmoet had. Het was een maandagavond en ze had Valery naar het vliegveld gebracht. ‘Chris, weet je zeker dat je me twee weken kunt missen?’ Christiane knikte en keek haar vriendin glimlachend aan. ‘Ik kan beter vragen of jij wel zonder mij kunt! Weet je echt zeker dat je alles bij je hebt?’ Valery lachte nu ook en knikte, daarna omhelsde ze Chris. ‘Tot over twee weken, hopelijk is het zo druk in de winkel dat je geen tijd hebt om je over mij zorgen te maken. Dag.’ Chris gaf haar een knuffel en keek toe; ze merkte het niet op. Chris had nooit veel om haar uiterlijk gegeven. Ze zorgde ervoor dat ze er netjes uit zag als ze in de winkel stond, maar in haar vrije tijd droeg ze het liefst een jeans en een T-shirt. Haar lange blonde haar droeg ze steevast in een dikke lange vlecht op haar rug. Valery was in alles haar tegenpool, altijd tot in de puntjes verzorgd, kort donker haar en met haar 1.80m zo’n twintig centimeter langer dan zij. En toch waren ze al sinds de middelbare school vriendinnen en sinds een paar jaar zakenpartners. Chris bekeek de mensen om zich heen en bedacht dat ze Val echt zou missen. Ze was chaotisch, maar op een prettige manier. De glimlach stierf op haar lippen, toen ze zich realiseerde wat ze op de etage boven zich zag. Ze sloot een tel haar ogen en schudde verbijsterd het hoofd. Maar toen ze weer keek zag ze het zelfde. Een man met een vuurwapen in zijn hand, hij richtte het naar beneden. Als in een droom volgde Chris de richting van de loop. Arabieren, schoot het door haar heen. Ze begon op ze af te rennen. ‘Moordenaar!’, schreeuwde ze, terwijl ze naar de man wees, de mannen keken verbaasd op. Ze bereikte het groepje en probeerde hen mee te nemen in haar run. Er ontplofte iets naast haar, een van de mannen greep haar beet, trok haar op de grond en liet zich op haar vallen. Er vielen nog een paar schoten, er werd gegild en geschreeuwd. Chris kon nauwelijks adem halen door het gewicht van de man op haar. Ze vroeg zich vertwijfeld af waar ze in terecht was gekomen. In stilte dankte ze de man die haar met zijn lichaam beschermde. Het werd uiteindelijk stil, maar het lichaam van de man bleef haar op de grond drukken. Was hij misschien geraakt? Dood? Ze probeerde onder hem vandaan te komen, maar zijn handen drukten haar neer. ‘Wacht!’, beval hij en zij deed wat hij vroeg. Even later was de man van haar af en werd ze omhoog getrokken. Ze keek in de donkerste ogen die ze ooit gezien had, hij bleef haar bovenarmen vasthouden en bekeek aandachtig haar gezicht, alsof hij het zich voor altijd in wilde prenten. Chris deed het zelfde. Hij was lang, een goed figuur, stelde ze vast. Zijn gezicht was niet echt knap te noemen, maar er sprak karakter uit en had ongetwijfeld een seksuele uitstraling. ‘Ik ben je mijn leven schuldig.’, sprak hij na een eeuwigheid. Chris schudde haar hoofd en slikte.’ En ik jou het mijne.’ De glimlach die over zijn gezicht vloog, verblindde haar en ze beantwoordde hem onmiddellijk. Er vonkte iets in zijn ogen en het leek of hij iets wilde zeggen, maar op dat moment werd hij door iemand aangesproken. Er kwamen allerlei mensen om hen heen staan, die vragen begonnen te stellen. De man voerde een gesprek in het Arabisch en ook al had ze de taal gesproken, dan nog zou ze het niet hebben kunnen volgen. Ze voelde zich wezenloos en leeg. Ze schudde haar hoofd en probeerde haar verwarde gevoelens te onderdrukken. Ze merkte dat ze nog steeds door de man vastgehouden werd en probeerde zich los te maken. Zijn ogen vlogen naar de hare en hij glimlachte.
Hij liet haar los, maar pakte haar hand in de zijne en trok haar naar zich toe. ‘Het spijt me, ik vergat dat jij onze taal niet spreekt. Mag ik je voorstellen…………………………………………. ?’ Hij stopte, keek haar verbaasd aan en glimlachte weer. ‘Chris Belfield.’, hielp ze hem. ‘Chris Belfield’, herhaalde hij en dan ‘Rashid al Karim’ Chris knikte en werd aan de rest van de mannen voorgesteld. De mannen knikten haar toe en zij deed noodgedwongen hetzelfde. De hand die ze hen wilde geven werd stevig vastgehouden door Rashid. Inmiddels was ook de luchtvaartpolitie gearriveerd, ze werden meegenomen naar een kantoor en moesten daar hun verslag doen van de aanslag. Tijdens het gesprek drong het tot haar door dat een van de mannen een belangrijke sjeik was. Hij was hier voor onderhandelingen met de regering. Al snel werden er diverse telefoontjes gepleegd en kwamen er steeds meer mensen binnen.
Na ongeveer twee uur zei een van de politiemensen dat Chris nu wel kon vertrekken. Ze stond vermoeid op en wilde afscheid nemen van Rashid en zijn metgezellen. Hij was ook opgestaan en pakte haar uitgestoken hand in de zijne. ‘Chris, ik weet dat je moe bent en naar huis wilt, maar ik wil je thuis brengen. Dit duurt niet lang meer. Is het goed dat Mahmud met je meegaat en dat je even iets gaat drinken of eten en op mij wacht?’ Chris keek hem verbaasd aan. ‘Je hoeft me niet thuis te brengen. Ik ben trouwens met mijn auto hier.’ Wierp ze tegen, niet echt gemotiveerd. ‘Je auto kan straks door Mahmud naar huis worden gereden. En,’ zei hij met z’n onweerstaanbare glimlach ‘Ik weet dat ik je niet thuis hoef te brengen, maar ik wil het graag. Wacht je op ons?’ Tegen beter weten in knikte ze en ontving weer zo’n glimlach. Ze liet zich door Mahmud meevoeren naar een andere kamer, waar iemand hen kwam vragen wat ze wilden drinken. Mahmud liet wat tijdschriften voor haar halen en na ongeveer een uur kwamen Rashid en wat mannen binnen. Rashid pakte haar hand, dat scheen hij graag te doen, en samen liepen ze naar de uitgang. Rashid vroeg haar autosleutels en gaf ze aan Mahmud, daarna leidde hij haar naar een gereedstaande limousine, haar eigen auto leek er wel speelgoed naast. Tijdens de rit vroeg Rashid alleen waar ze woonde en was verder in druk gesprek met zijn vrienden. Chris gaf zich over aan haar vermoeidheid, ze voelde nog dat Rashid zijn arm om haar heen sloeg en haar hoofd tegen zijn schouder drukte. Ze glimlachte slaperig naar hem, voelde zijn mond zacht op haar voorhoofd en viel in slaap. Ze werd pas wakker toen de auto stopte en het duurde even voor ze wist waar ze was. Ze maakte zich los van Rashid en bloosde onder zijn blik. Hij glimlachte. ‘We zijn bij jouw huis.’ Chris knikte en stak hem haar hand toe. ‘Wel, bedankt voor het thuis brengen en …. alles.’ Hij nam haar hand niet aan. ‘Ik loop wel even met je mee.’ zei hij en stapte uit de auto, Chris deed het zelfde. Mahmud gaf haar haar autosleutels en nam afscheid. ‘Je hoeft niet mee naar binnen te gaan. Ik woon op de derde etage.’, begon ze, maar Rashid liep al naar de lift. Tijdens de rit naar boven werd er niet gesproken en Chris voelde de spanning stijgen. Ze liepen naar haar deur. ‘Ik wil je terug zien, Chris.’, sprak hij opeens en zij knikte. ‘Maar de eerste tijd ben ik erg druk bezet.’ Ze knikte weer en glimlachte onzeker naar hem. ‘Ik begrijp het.’ Hij schudde zijn hoofd en pakte haar schouders beet. ‘Neen, je begrijpt het niet.’ Hij trok haar tegen zich aan en het bleef even stil. ‘Het liefst zou ikje meenemen naar mijn hotel.’ Ze probeerde zich los te maken, maar hij bleef haar vasthouden. ‘Ik weet wat je denkt, maar dat bedoel ik niet.’ Hij grinnikte opeens. ‘Dat wil ik natuurlijk ook, maar … ‘ Hij duwde haar iets van zich af, zodat hij haar aan kon kijken. ‘Ik wil je echt beter leren kennen. Maar op dit moment heb ik werkelijk geen tijd voor een privé leven.’ Ze bleef hem aankijken. ‘Ik heb je gevonden, ik wil je niet weer kwijt raken. Chris, begrijp je het nu?’ Ze glimlachte en knikte. Hij beantwoordde haar glimlach. ‘Goed. Tot ziens.’ Hij boog zijn hoofd naar haar toe en kuste zacht haar lippen. ‘Ik bel je zo snel mogelijk.’ Chris opende haar deur en ging naar binnen. Daar liet ze zich tegen de gesloten deur aanvallen en bedacht dat hij niet eens haar telefoonnummer wist. Maar hij belde wel en ze leefde precies drie maanden met hem in het paradijs. Ze opende haar ogen en bedacht dat ze hem moest haten.
Die avond belde Valery haar vanuit Londen op en vertelde dat ze geen succes had gehad bij de bank. Ze hadden nog een week om een geldschieter te vinden. Op Val’s vraag hoe het bij haar was gegaan, antwoordde ze dat ze nog bericht van het bedrijf zouden krijgen. Ze kon het niet over haar hart verkrijgen om Val de waarheid te zeggen. Valery was meteen in de zevende hemel en zei dat ze zeker wist dat alles goed zou komen. En Chris liet haar in die waan. Na dit gesprek gaf Chris zich over aan haar gevoelens en barstte in tranen uit. Wat moest ze ins hemelsnaam doen? En waarom deed hij haar dit aan? Goed, zij had hem verlaten, maar hoe had ze bij hem kunnen blijven? Zijn vrouw was op een avond bij haar aan de deur gekomen. Ze had vertelt dat ze genoeg had van het ‘speeltje’ van haar man. En of Chris nu maar een ander wilde zoeken. De vrouw was vertrokken en haar wereld was ingestort. Ze had Rashid geschreven dat ze hem nooit meer wilde zien en dat was het einde van hun romance. Maar waarom wilde hij nu dat ze bij hem terugkwam? Om zijn vrouw te pesten? Ze had nooit een aanwijzing gehad dat hij getrouwd was, ze was vaak genoeg bij hem blijven slapen. Ze had hier al zo vaak over gepiekerd. En nu had hij gezegd waar ze al die tijd bang voor was geweest.
Hij had nooit van haar gehouden. Ze was zijn speeltje geweest, zoals zijn vrouw had gezegd. Hij had haar overal mee naar toe genomen en aan honderden mensen voorgesteld. Hij had haar overladen met cadeautjes en met zijn hartstocht. Hij had haar hart genomen en in duizend stukken gescheurd. Die nacht sliep ze nauwelijks, maar ’s ochtends had ze haar besluit genomen. Ze stond vroeg op, kleedde zich zorgvuldig en maakte zelfs haar gezicht op. Daarna ging ze naar zijn kantoor. Ze liep meteen door naar zijn kamer en zonder aandacht te besteden aan de protesterende secretaresse, ging ze naar binnen. Hij was niet alleen. Hij was samen met een andere man wat papieren aan het bekijken. Ze keken nu beide verbaasd op. Op dat moment ging de telefoon, Rashid nam op maar hield zijn blik op Christiane. ‘Ja? Ja, ze is hier al. Neen, dat is in orde, ik verwachtte haar. Dank je.’ Hij legde de hoorn neer en liep op haar toe. ‘Chris, kom verder. Je ziet er beeldschoon uit!’ Hij pakte haar hand en kuste die, daarna stelde hij haar voor aan de andere man. De man glimlachte charmant naar haar. ‘Het is me een genoegen u te ontmoeten, miss Belfield.’ Rashid liep weer naar de deur. ‘Mark, we gaan hier straks wel mee verder. Ik bel je wel.’ De man knikte en verliet de kamer. Rashid ging achter zijn bureau zitten en Chris nam ook plaats. ‘Zo, ik had je hier niet zo snel terug verwacht.’, begon hij en Chris onderbrak hem. ‘lk neem je aanbod aan.’ Ze zag zijn ogen iets verder open gaan. Hij herstelde zich meteen. ‘Mooi, ik had niet verwacht dat je het zo snel op zou geven.’ Chris glimlachte nu ook. ‘Maar je kent me ook niet zo goed, he, Rashid.’ Hij bleef haar aankijken. ‘Neen, ik denk dat je daarin gelijk hebt. Ik vraag me af of ik je ooit heb gekend.’ Chris reageerde hier op door haar wenkbrauwen op te trekken, maar hij ging er verder niet op door. ‘Goed, als je nu een contract op maakt zal ik zorgen dat ik morgen bij je in kan trekken.’ Hij bleef haar een tijdje zwijgend opnemen, pakte dan een papier uit zijn la en schoof het haar toe. ‘Ik had het contract al klaar liggen.’ Dat bracht haar iets van haar stuk, maar ze was vast besloten hem niets van haar gevoelens te laten blijken. Ze pakte het papier aan en probeerde het te lezen. De letters dansten voor haar ogen, maar ze deed net alsof ze het aandachtig las. Toen ze op keek gaf hij haar zijn pen aan en zij zette haar handtekening. Hij nam het contract met een glimlach aan en ondertekende het ook. Hij gaf haar een exemplaar en schudde dan zijn hoofd. ‘Waarom heb ik het idee dat er iets niet klopt, Chris?’ Ze haalde haar schouders op en ging staan. ‘Ik zou het niet weten. Is je adres nog het zelfde?’ En toen hij knikte. ‘Goed, ik zal zorgen dat ik morgenavond bij je ben. Is dat goed?’ Hij knikte weer. ‘Wel, tot morgen dan.’ Ze draaide zich om en liep naar de deur. Zijn stem deed haar stoppen. ‘Chris? Waar is de Chris van een jaar geleden gebleven?’ Ze draaide zich niet naar hem om, maar opende de deur en verliet het vertrek. Valery kwam ’s middags terug uit Londen. Ze bleef ongeduldig wachten, terwijl Chris een klant hielp. ‘En? Goed nieuws of slecht nieuws?’, vroeg ze zodra de klant de winkel uit was. Chris sloot een ogenblik haar ogen. ‘Het bedrijf is van Rashid.’, gooide ze er uit. Valery bleef als versteend staan. ‘Rashid? Jouw Rashid?’ Chris knikte en Valery sloeg haar arm om haar heen. ‘Heb je hem gesproken?’ Ze zette Chris op een stoel neer en ging op haar hurken voor haar zitten. ‘Ja. Hij … hij wil ons helpen. Geld geven, voor klanten en leveranciers zorgen.’ Val nam haar bezorgd op en knikte. ‘En?’. Vroeg ze toen Chris niet verder ging. ‘En … en we hebben het weer goed gemaakt.’ Chris keek haar niet aan. ‘Chris, waarom val je me niet om de hals van vreugde, als je er werkelijk zo blij mee bent? Waarom vertel je me niet wat er echt is gebeurd?’ Langzaam vertelde Christiane haar wat er allemaal gebeurd was. ‘Je hebt dat contract ondertekend? Je bent gek! Wat zeg ik! HIJ is gek!’ Morgen gaan we naar hem toe en zeggen dat het niet door gaat.’ Chris veegde de tranen van haar gezicht. ‘Neen, Val. Dit is de enige manier om alles goed te krijgen. Ik ga naar hem toe, laat hem maar denken dat hij gewonnen heeft.’ Valery wilde haar onderbreken maar Chris stopte haar met een gebaar. ‘Geloof me, ik weet wat ik doe. Ik zal er voor zorgen dat hij me na een paar weken smeekt om weg te gaan!’ Valery bleef het een slecht idee vinden, maar Chris kreeg er steeds meer vertrouwen in. Niet hij, maar zij zou haar wraak krijgen en ze zou haar zaak redden! De volgende avond liet ze zich met een taxi naar zijn huis brengen. Het zag er zo vertrouwd uit! Zelfs Mahmud, die de deur voor haar opende, was niet veranderd. Hij begroette haar hartelijk. ‘Hallo, Mahmud, wat goed om je weer te zien! Hoe gaat het met jou?’ Hij bleef lachend haar hand schudden. ‘Heel goed. Ja, heel goed! Ik ben zo gelukkig jou hier weer te zien. Nu zal alles weer goed zijn in dit huis.’ Chris knikte en volgde hem naar binnen. ‘Rashid is in zijn werkkamer. Ga maar naar hem toe, ik breng je spullen wel naar boven.’ Chris liep naar de kamer en klopte aan, nog voor ze haar hand weggehaald had maakte Rashid de deur open. ‘Welkom in mijn huis, Chris. Ik wist niet zeker of je wel zou komen.’, begroette hij haar. Chris nam plaats op de bank en glimlachte onschuldig naar hem. ‘Hoezo niet? Dat was toch de afspraak?’ Hij knikte en vroeg of ze koffie wilde. Terwijl hij het inschonk, keek ze de kamer rond, ook hier was niets veranderd. ‘En hoe ziet het er uit?’, vroeg hij, toen haar blik bij hem eindigde. ‘Ik geloof niet dat er veel veranderd is, sinds ik hier voor het laatst was.’ Hij vertrok zijn gezicht even. ‘Neen, alleen wij twee.’ Hij gaf haar het kopje koffie aan en ging tegenover haar zitten. ‘Heeft Mahmud je je kamer al laten zien?’, ging hij verder voor ze kon reageren. ‘Neen, je hebt hem niet verteld waarom ik hier ben, he?’ ‘Neen, alleen jij en ik weten dat en mijn advocaat, natuurlijk.’ Ze knikte. ‘Natuurlijk.’ Ze dronk van haar koffie en probeerde er geen aandacht aan te besteden dat hij haar zo opmerkzaam opnam. Ze zette het kopje neer en keek hem aan. ‘Goed, wat verwacht je precies van me?’ Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Je hebt het contract toch gelezen?’ Ze bloosde licht en beet op haar lip. ‘Niet zo goed, geloof ik. Ik was nogal overdonderd, dat je het al klaar had liggen.’ Hij schudde, verbaasd glimlachend zijn hoofd. ‘Dus al dat koele gedrag was toneel?’ Hij bekeek haar verwonderd. ‘Je bent dus niet zoveel veranderd.’ Ze trok haar wenkbrauwen vragend op. ‘Een jaar geleden was je ook zo impulsief. Het had je je leven kunnen kosten.’ ‘Het heeft het jouwe gered.’, antwoordde ze en hij boog z’n hoofd even naar haar. ‘Touche! Goed, vanavond blijven we thuis. Je kunt het huis als het jouwe beschouwen. Morgenavond heb ik een diner bij een zakenrelatie, dan mag je met je toneelspel beginnen. Ik verwacht van je dat je je gedraagt als mijn vriendin en zoals ik al zei je hoeft niet bang te zijn voor lichamelijk contact.’ Chris keek op bij de sarcastische toon van zijn stem. ‘Goed. Je kunt nu naar je kamer of wat je dan ook wilt, ik heb nog werk te doen.’ Hij stond op en ging achter zijn bureau zitten. Chris stond ook op en liep naar de deur. ‘Ik weet niet welke kamer van mij is.’, zei ze terwijl ze de deur opende. ‘Mahmud zal je hem wijzen.’ Ze knikte en verliet de kamer.
De volgende dag in de winkel vertelde ze de nieuwsgierige Valery wat er gebeurd was. ‘Ik vind het maar niks, Chris. Denk je dat zijn vrouw op vakantie is of zo?’ Chris haalde haar schouders op. ‘Ze is in ieder geval niet in het huis. Misschien woont ze wel ergens anders. Ik heb toen ook nooit iets van haar gemerkt.’ Val trok een gezicht. ‘Ik vind het maar gek, maar ja, als jij denkt datje alles onder controle hebt, dan vind ik het best.’ Daarna werd er niet meer over Rashid gesproken.
’s Avonds ging ze met Rashid naar het diner, dat bij een rijke familie thuis werd gegeven. Er waren een stuk of twintig gasten uitgenodigd. Voor het diner werd er uitgebreid geborreld. Rashid stelde haar aan iedereen voor en een van de mannen stak zijn bewondering voor haar niet onder stoelen of banken. Chris ging er onmiddellijk op in, ze flirtte onophoudelijk met hem en bemerkte tot haar genoegen dat Rashid zich hieraan uitermate ergerde. Tijdens het diner zat ze naast de man, genaamd James. Ze flirtte en lachte met hem en zag Rashid’s blik steeds donkerder worden. Het begon James op een gegeven moment ook op te vallen. ‘Ik geloof, m’n lieve Christiane, dat Rashid een beetje boos op me aan het worden is, omdat ik zoveel beslag op je leg.’ Chris glimlachte naar hem en dan naar Rashid. ‘O neen, hoor. Rashid is gewend zijn vrouwen te delen. Niet waar, Rashid?’ Het werd opeens doodstil aan tafel. ‘Waarom denk je dat, Chris?’, antwoordde hij, duidelijk zijn woede onderdrukkend. ‘Nou, je bent toch getrouwd, niet waar?’ Rashid’s wenkbrauwen vlogen omhoog. ‘Waar is ze nu dan?’, vroeg Chris nog steeds triomfantelijk. Hier kon hij zich niet zonder gezichtsverlies uit terug trekken! ‘Getrouwd geweest, liefje. Zoals je ongetwijfeld weet, zijn we drie jaar geleden gescheiden.’ Die mededeling sloeg bij Chris in als een bom, ze besefte dat iedereen aan tafel nu naar haar keek. Ze stond op, verontschuldigde zich en rende bijna de kamer uit. Ze was halverwege de hal toen Rashid haar in haalde. Hij pakte ruw haar arm en sleurde haar bijna het huis uit en de auto in. De hele weg naar huis sprak hij geen woord. En Chris was nog half verdoofd. Hij was niet getrouwd geweest toen die vrouw bij haar kwam! Maar waarom had ze dan gedaan alsof?
Ze begreep nu dat ze Rashid al die tijd verkeerd beoordeeld had. Ze had hem verlaten zonder zelfs met hem te praten! Wat had ze in Godsnaam gedaan? En wat moest hij wel niet van haar denken?
Toen ze thuis kwamen trok hij haar mee zijn slaapkamer in en gooide haar op het bed. Hij begon zich uit te kleden. ‘Ik hoop voor je dat je aan deze avond plezier hebt beleefd, want je gaat er nu voor
betalen.’ Hij had zijn colbert al uit en begon zijn overhemd los te knopen. ‘Wat doe je?’, fluisterde ze, terwijl ze zich nu pas realiseerde waar ze was. Ze sprong van het bed. ‘Rashid, het spijt me. Ik was woedend, ik … ‘ Hij ging gewoon door met zijn overhemd. Ze liep naar de deur, maar die zat op slot. ‘Rashid, dit kun je niet doen. Je hebt me beloofd dat je me niet aan zou raken.’ Hij had zijn overhemd nu op de grond gegooid en keek haar aan. ‘Dat heb ik beloofd, ja. Maar jij had ook een afspraak met mij, die kom je niet na.’ Chris slikte terwijl ze in zijn koude ogen keek. ‘Rashid, het spijt me, ik heb … ik heb me vergist.’ Ze liet haar hoofd tegen zijn naakte borst vallen, ze kon die blik in zijn ogen niet verdragen. ‘In alles’, fluisterde ze. Hij duwde haar van zich af en liep naar het raam. Het bleef een hele tijd stil. ‘Ga naar je eigen kamer.’, zei hij tenslotte, terwijl hij haar de sleutel toe wierp. Zijn blik hield hij afgewend. Chris pakte de sleutel en opende de deur. ‘Ben je echt al drie jaar gescheiden?’ Hij draaide zich niet naar haar om. ‘Waarom zou ik daar om liegen?’, vroeg hij. Chris slikte, waarom had ze hem toen niet genoeg vertrouwd? En nu was het waarschijnlijk te laat. Hij haatte haar! ‘Ga weg, Chris, voor ik iets doe waar we alle twee spijt van krijgen.’ Chris verliet de kamer en liet zich huilend op haar bed vallen. Die nacht deed ze geen oog dicht.
De volgende ochtend vertelde ze Valery het hele verhaal. ‘Waarom zou die ex dat gedaan hebben?’ Chris schudde haar hoofd. ‘Ik weet het niet. 0, Val, ik ben zo stom geweest!’ Valery trok haar tegen zich aan. ‘Hij ook, lieverd. Waarom heeft hij je niet opgezocht en gevraagd waarom je hem verliet?’
Chris snoof. ‘Nou, hij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat jullie dit laatste jaar in kunnen halen.’, probeerde Val haar op te monteren. ‘Hij haat me.’ Valery kuste haar voorhoofd. ‘Natuurlijk niet. Ik denk dat hij alles in het werk heeft gesteld om je terug te krijgen.’ ‘Hij heeft tegen me gezegd dat hij nooit van me gehouden heeft.’ Ze stond op en liep naar het kantoortje. Valery kwam haar achterna. ‘Hij is trots, dat heb je altijd al gezegd. Misschien heeft hij gelogen. Je kunt het in ieder geval proberen weer goed te maken. Als je dat tenminste wil.’ Chris dronk een paar slokken water. ‘Ik blijf bij hem en probeer……………………… in ieder geval om vrienden te worden. Ik ben altijd van hem blijven houden.’
Ze keek Val niet aan toen ze die bekentenis deed.
De volgende dagen kropen om voor Chris, overdag was ze in de winkel, maar als ze ’s avonds bij Rashid thuis kwam dan drong het pas tot haar door wat ze gedaan had. Rashid nam haar niet meer mee uit, meestal at hij samen met haar en verdween dan. Ze zat avond aan avond alleen bij hem thuis. Na twee weken hield ze het niet meer uit. Ze zaten aan tafel, tijdens het diner, gewoonlijk werd er dan niet of alleen door haar gesproken. ‘Rashid?’ Hij keek niet van zijn eten op. ‘Ik wilde je nogmaals zeggen dat het me spijt van die avond. Ik zweer je dat ik zoiets nooit meer zal doen.’ Hij reageerde hier niet op. ‘Wil je hier nog steeds mee door gaan?’ Eindelijk richtte hij zijn blik op haar. ‘Waarmee?’, zei hij kortaf. ‘Ik bedoel dat ik hier woon en dat we elkaar niet zien, alleen tijdens het diner. Je hebt gezegd dat ik voor de buitenwereldje vriendin moest zijn, maar de buitenwereld weet niet eens dat ik hier ben.’ Hij nam een hap eten en keek haar daarna weer aan. ‘Ik vertrouw je niet. Een keer zo’n scene vond ik meer dan genoeg.’ Chris kreeg een kleur. ‘Ik heb je gezegd dat ik daar spijt van heb, dat ik dat nooit meer zal doen. Wat nu? Als je niet van plan bent er mee door te gaan, kan ik net zo goed weer naar mijn eigen flat terug gaan.’ Hij legde zijn bestek neer. ‘En dat was je al van het begin af aan van plan, nietwaar? Ik vond toen al dat je je te snel bij mijn aanbod neerlegde. Ik heb je onderschat, Chris.’ Chris schudde haar hoofd. ‘Ik geef toe dat ik dat van plan was. Maar nu, ik ben niet oneerlijk Rashid, ik zal het contract naleven als jij me de kans geeft.’ Hij bleef haar onbewogen aankijken.’ En wat moet ik hier nu weer achter zoeken?’ Chris keek hem vol aan. ‘Je hoeft er niets achter te zoeken. Ik geef je m’n woord dat ik me aan de regels houd. Kunnen we niet proberen vrienden te zijn?’ ‘Vrienden, Chris? Vrienden vernederen elkaar niet.’ Het bleef na deze woorden een hele tijd stil. ‘Geef me alsjeblieft deze kans, Rashid. Alleen deze ene keer, ik zal je bewijzen dat ik het meen.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Vanavond heb ik een afspraak met wat vrienden, je kunt mee.’ Ze glimlachte opgelucht naar hem. ‘Dank je.’, zei ze zacht. Na het diner gaf hij haar een half uur de tijd om zich om te kleden, daarna zou hij vertrekken, met of zonder haar. Ze speelde het in 20 minuten klaar om zich om te kleden, op te maken en haar haren te doen. Toen ze beneden kwam keek hij haar niet eens aan. ‘Ben je zover? Dan kunnen we gaan.’ Mahmud bracht hen naar het huis van zijn vrienden. Ze werden hartelijk ontvangen en Rashid stelde haar voor. Hij bleef niet bij haar staan, maar liep op een groepje mannen af en begon een gesprek. Chris kreeg een glas drank in haar handen gedrukt en zocht een plekje om te zitten. Ze zat nog niet of een jongen liet zich naast haar op de bank vallen. ‘Hallo, ik ben Azziz, een neef van onze gastheer.’ Hij glimlachte vriendelijk naar haar en zij glimlachte terug. ‘Hallo, ik ben Chris, ik ben hier met Rashid.’ Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. ‘Rashid al Karim?’ en toen zij knikte. ‘Wat doe je bij hem? Hij haat vrouwen. Je moet eens een keer met Mara, zijn ex praten.’ Chris haalde haar wenkbrauwen op en hij sloeg zijn ogen neer. ‘Nou ja, dat is natuurlijk niet erg objectief. Ken je hem al lang?’ Chris knikte en haar blik gleed naar Rashid, die het tafereeltje op stond te nemen. Ze glimlachte hulpeloos naar hem, maar hij wendde zijn blik af. ‘Goed, genoeg over Rashid. Het is leuker om over Azziz te praten. Maar daar kom je nog wel achter.’ Ze schoot in de lach en luisterde naar zijn opgewekte gebabbel. Na een tijdje vroeg hij haar ten dans, de gastheer had een kamer vrijgemaakt waar gedanst kon worden. ‘Weetje, ik begrijp nog steeds niet wat jij bij Rashid moet. Ben je zijn……………………………………….. hoe zeg je dat zijn vriendinnetje?’ Hij trok haar te dicht tegen zich aan en zij probeerde hem van zich af te
duwen. ‘Azziz, ik wil niet meer dansen.’ Hij bleef haar tegen zich aandrukken. ‘Ben je zijn vriendinnetje?’ Zijn hand ging strelend over haar rug naar beneden. ‘Want als dat zo is, zul je dat niet lang blijven. Hij heeft elke maand een ander.’ Chris probeerde vergeefs van hem los te komen. ‘Laat me los, Azziz, ik wil hier geen scene maken, maar ik wil dat je me nu los laat!’ Ze was nog niet uitgesproken of Azziz werd van haar afgetrokken. ‘Je hoorde wat ze zei. Laat haar met rust!’ Rashid had Azziz vast alsof hij hem wilde slaan. Ze keken elkaar een tijdje aan en tenslotte liet Rashid hem los. Azziz glimlachte brutaal naar Chris en verliet het vertrek. Rashid trok haar in zijn armen en een tijdje dansten ze zwijgend. ‘Het spijt me, ik zweer je dat ik dit niet wilde.’, zei ze tenslotte met haar hoofd tegen zijn borst. Het bleef even stil, ze kon zijn hart horen slaan. Tenslotte keek ze hem aan, hij knikte en trok haar hoofd weer tegen zich aan. ‘Azziz, is een man en jij bent een erg mooie vrouw. Blijf uit zijn buurt.’ Na die dans bleef ze de hele avond bij Rashid, hij behandelde haar beleefd, als een vreemde, daar nam ze genoegen mee. En hij ging daar mee door, hij nam haar mee naar zakenrelaties en vrienden, en Chris had zich nog nooit zo overbodig gevoeld. Maar ze slikte haar trots in, en bleef vriendelijk, in de hoop dat hij haar zou vergeven en zijn gedrag veranderen.
Op een avond gingen ze met zijn auto ergens heen, hij vertelde nooit van te voren waar ze heen zouden gaan. Rashid was nog stiller dan normaal en reageerde niet of nauwelijks op wat zij zei. Ze bleef proberen een gesprek gaande te houden. ‘Chris! Alsjeblieft, zeg! Ik heb totaal geen behoefte aan jouw geleuter! Je hoeft pas toneel te spelen als we er zijn!’ Chris keek hem gekwetst aan, maar zei niets meer. Ze kwamen bij een nachtclub, waar Rashid hartelijk verwelkomd werd. Ze gingen bij een groepje mensen zitten en Rashid liet haar aan haar lot over. Ze voelde zich weinig op haar gemak bij zijn ‘vrienden’, de meeste van hen hadden teveel alcohol op. Chris bekeek het stelletje met walging, wat moest Rashid bij zulke mensen? Een van de vrouwen zat zowat bij Rashid op schoot en probeerde hem mee weg te lokken. Waarom had hij haar hier mee naar toe genomen? Het interesseerde niemand dat ze zijn ‘vriendin’ was. Probeerde hij haar te vernederen? Was zijn gedrag van de laatste tijd niet genoeg geweest? Ze ving zijn blik en zag z’n ogen iets donkerder worden, hij wendde snel zijn blik af. Opeens kwam er een van de mannen naast haar zitten. ‘Zo, jij bent een lekkertje! Rashid neemt nooit iemand mee, maar jou mag hij vaker mee nemen.’ Hij kwam dichterbij zitten en sloeg zijn arm om haar heen, Chris worstelde zich los. ‘Wat is er? Rashid vindt het heus niet erg, hoor. Rashid! Mag ik je vriendin een nachtje lenen?’ Rashid keek strak naar Chris. ‘Chris is mijn gijzelaar, Frank. Wat heb je voor haar over?’ Chris voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. Frank bekeek haar schattend en Rashid kneep z’n ogen iets dicht. ‘Rashid! ‘, hoorde ze opeens een bekende stem zeggen. Ze keek op en zag Khalid, een oude vriend van Rashid. Rashid begroette hem en stelde hem aan de anderen voor. ‘En Chris ken je nog wel, of niet?’ Khalid lachte naar haar en kuste haar hand. ‘Chris, ik geloof m’n ogen niet!’ Hij duwde de andere man op zij en kwam naast haar zitten. ‘Wat doe jij hier?’ Chris kuste zijn wang. ‘Khalid! Wat ben ik blij je te zien.
En wat ik hier ins hemels naam doe vraag ik mezelf ook af.’ Hij bekeek het groepje en grinnikte naar haar. ‘ik begrijp wat je bedoelt. Maar ik doelde eigenlijk op Rashid.’ Chris volgde zijn blik. ‘Dat vraag ik me ook al de hele avond af.’, zei ze, de handen van de vrouw volgend die Rashid streelde. Khalid greep haar hand en kneep er even in. ‘Nadat jullie uit elkaar zijn gegaan………. is hij erg veranderd.’ Khalid keek even naar Rashid en dan weer naar haar. Ze knikte en probeerde de woorden van Rashid uit haar hoofd te zetten. – Wat heb je voor haar over?- Ze keek nogmaals naar hem en zag dat hij naar haar keek, ze wendde haar blik weer naar Khalid. ‘En wat brengt jou hier?’, vroeg ze hem met een moeizame glimlach. ‘Ha! Goeie vraag! Eenzaamheid, denk ik.’ Chris trok haar wenkbrauwen op. ‘Khalid, eenzaam? Dat geloof ik niet!’ Hij lachte naar haar. ‘Ik denk dat dit een slechte tijd is voor de liefde, of voor mij, dat kan ook. Maar ik ben hier gekomen om vrolijk te zijn en ik ben erg blij dat ik jullie zie. En vooral jou, natuurlijk.’ Chris trok een gezicht naar hem. ‘lk meen het! Zullen we dansen?’ Hij stond op en trok haar bijna mee de dansvloer op. Chris had altijd al van dansen gehouden en ze vermaakte zich dan ook prima met Khalid. Na een paar dansen gingen ze weer zitten. Khalid vertelde haar wat hij allemaal had meegemaakt de laatste tijd en Chris genoot van zijn verhalen. Hij was altijd al een goed verteller geweest. Het was al lang na middernacht toen Rashid opeens voor hen stond. ‘Wij gaan nog even met Miranda mee naar huis. Khalid, wil jij Chris thuis brengen?’ , zei hij, toen ze hem aankeken. Chris beet op haar lip en hoorde Khalid zeggen dat hij dat graag zou doen. ‘Dat is toch goed, Chris?’, vroeg Rashid haar, z’n stem even koel als z’n ogen.
Ze probeerde haar tranen binnen te houden en knikte. ‘Als Khalid dat wil en anders neem ik wel een taxi.’ Ze vervloekte haar schorre stem. Opeens voelde ze Khalid’s arm om zich heen. ‘Natuurlijk breng ikje thuis, Chris. Ik breng je waarheen je maar wil.’ Rashid kneep zijn ogen iets dicht en trok Chris uit Khalid’s omarming omhoog naar zich toe. ‘Ik breng je toch maar zelf thuis.’, zei hij, z’n mond bijna tegen de hare. Chris probeerde van hem los te komen. Het lukte niet. ‘Je hoeft me niet thuis te brengen!’, snauwde ze hem toe. Hij tilde haar kin op zodat ze hem aan moest kijken. ‘Ik weet dat ikje niet thuis hoef te brengen, maar ik wil het graag.’, fluisterde hij haast. En beide dachten aan die eerste avond op het vliegveld, toen hij precies het zelfde had gezegd. Chris glimlachte droevig. Misschien was het beter geweest als ze toen alleen naar huis was gegaan, bedacht ze. Rashid liet haar weer los. ‘Nou, wie wordt het, Khalid of ik?’, zei hij, nu weer afstandelijk. Chris keek naar Khalid, die knikte, naar de man die haar zo’n pijn had gedaan en waarschijnlijk zou blijven doen. ‘Nou? Ik blijf niet wachten.’ Ze sloot een moment haar ogen. Ze hield van hem. ‘Als jij me thuis wilt brengen, graag.’, zei ze en trok een gezicht naar Khalid. Die stond op en kuste haar wang. ‘Dat is goed. Ik zie jullie gauw weer. Ik ga ook maar eens naar huis.’ Rashid pakte Chris bij haar arm, zei iedereen gedag en verliet met haar de club. Onderweg naar huis heerste er een gespannen stilte, maar Chris deed geen moeite die te verbreken. Toen ze zijn huis binnen gingen, vroeg hij of ze nog iets wilde drinken en zonder haar antwoord af te wachten liep hij de woonkamer in. Chris volgde hem langzaam. Hij schonk wat te drinken voor haar in, gaf haar het glas en ging tegenover haar zitten. Chris dronk van haar drankje en vermeed zijn blik. ‘Het was leuk om Khalid weer te zien, he?’, begon ze, om de stilte te doorbreken. ‘Hij heeft heel wat meegemaakt sinds ik hem voor het laatst gezien heb. Hij had het trouwens over Paul, wist je……………………………………………………………………………………………………… ‘ Ze werd ruw door hem onderbroken, doordat hij zijn glas op tafel gooide. Hij stond op. ‘Waarom vecht je niet terug, Chris?’ Hij begon door de kamer te lopen, zij gaf hem geen antwoord. ‘Waarom zeg je niet dat ik dood kan vallen?’ Ze beet op haar lip, terwijl ze hem gespannen bleef volgen. ‘ik heb me vanavond als een schoft gedragen.’ Hij keek haar nu aan en zij richtte haar blik op haar glas. ‘Waarom ben je niet met Khalid meegegaan?’ Opeens trok hij haar omhoog in zijn armen. ‘Verdomme Chris, zeg iets!’ Ze keek hem aan en haalde beverig adem. ‘We hebben een afspraak.’, begon ze, en opeens was zijn mond op de hare en kuste hij alle gedachten uit haar hoofd. De kus begon ruw, en werd steeds hartstochtelijker en ze beantwoordde hem met de zelfde honger. Opeens was zijn mond weg en stond hij een stuk van haar af. ‘Het spijt me. Ik weet niet wat me…………………………………………………………………………………………………………………….. Het spijt .. Heb ik je pijn gedaan?’, hoorde ze hem als van ver zeggen. Ja, wilde ze zeggen, maar ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet niet wat me de laatste tijd bezielt.’ Hij liep naar het raam. ‘ik wil je geen pijn doen, Chris.’, zijn stem klonk ruw, maar ze kon zijn gezicht niet zien. ‘Ik kuste jou toch ook.’, merkte ze op en zag zijn schouders bewegen. ‘Ga naar bed, Chris. Het is laat en we zijn alle twee moe.’ Ze keek nog even naar zijn rug en liet hem alleen. De volgende dag aan het ontbijt hoorde ze van Mahmud dat hij een aantal dagen het land uit was. Hij had niet eens de moeite genomen om afscheid te nemen! Na ongeveer vijf dagen belde hij op. Mahmud was die avond weg, dus nam ze zelf de telefoon op. ‘Met het huis van Al Karim.’ Het bleef even stil aan de andere kant. ‘Hallo?’, probeerde ze, ongeduldig. ‘Hallo, Chris, met mij. Is Mahmud er niet?’ Haar hart maakte een sprongetje toen ze zijn stem hoorde. ‘Eh neen, hij moest vanavond weg. Moet ik hem iets doorgeven?’ – ‘Neen, ik was alleen verbaasd dat jij de telefoon aannam.’ Stilte. ‘Ik wilde horen of alles goed is bij jullie.’, ging hij verder. ‘Ja, hoor. En met jou? Ik…… ik weet niet eens waar je zit.’ Flapte ze eruit. ‘In New York. Ik ben over twee drie dagen klaar hier.’ – ‘O, okay, tot ziens dan.’ –
‘ Ja, tot dan.’ En hij hing op. De volgende de avond kwam Khalid op bezoek en samen dineerden ze. Chris vond het fijn om gezelschap te hebben in het grote, lege huis. Valery was ook een paar dagen weg, dus ze was blij met Khalid’s bezoek. Na het eten gingen ze in de woonkamer zitten en na een tijdje vroeg Khalid wat er nu precies aan de hand was tussen haar en Rashid. ‘Het spijt me als ik je in verlegenheid breng, maar Rashid is mijn vriend en ik wil hem graag gelukkig zien.’ Chris knikte. ‘We we willen het opnieuw proberen.’, begon ze. ‘Maar?’, ging hij verder. ‘Maar dat lukt niet erg. Hij vertrouwt me niet.’ Khalid trok z’n wenkbrauwen omhoog en Chris slikte. Wat was het moeilijk om tegen hem te liegen. ‘Toen we net weer bij elkaar waren, heb ik iets stoms gedaan en nu …… ‘ – ‘Nu straft hij je daar voor.’ Chris knikte. Niet alleen daar voor, natuurlijk. Khalid kwam naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar heen. ‘Vertel het me maar.’ Zijn troost was zo onverwachts dat de tranen haar in de ogen schoten. ‘Hij behandelt me als een vreemde. Hij doet me met opzet pijn. En het is allemaal m’n eigen schuld. Ik wil graag dat het weer goed komt, Khalid, maar ik weet niet of ik dit nog lang volhoud.’ Hij trok haar tegen zich aan en streelde haar hoofd. ‘Wat een mooi tafereeltje.’, hoorden ze opeens Rashid zeggen. Ze keken op en zagen hem in de deur opening staan.
Hij keek naar Khalid. ‘Jij hoort nu te zeggen, dat het anders is dan dat het lijkt.’ Khalid schudde zijn hoofd. ‘En jij ….. jij hoort in tranen uit te barsten.’ Hij liep de kamer in en schonk zich iets te drinken in. Khalid stond op. ‘Rashid, je kent mij, je weet dat ikje nooit zou bedriegen.’ Rashid knikte en proostte met zijn glas naar hem. ‘Ik ken Chris ook.’ Hij keerde zich nu naar haar. ‘Mooie Chris. Vind je haar niet mooi Khalid?’ Khalid keek nu ook naar Chris. ‘Natuurlijk, maar dat wil nog niet zeggen ‘ – ‘Neen, natuurlijk niet. Ga naar huis, Khalid. Ik heb wat met Chris te bespreken.’
Khalid keek onzeker van de een naar de ander. ‘Wees maar niet bang. Ik zal haar geen haar krenken.’ Khalid kuste Chris op haar wang en ging. Na zijn vertrek dronk Rashid zijn glas leeg en nam er nog een. ‘Probeer je hem te verleiden, Chris?’ Chris keek naar hem op. ‘Neen, ik mag hem graag, Rashid.’ Hij knikte, dronk zijn glas leeg en trok haar in zijn armen. ‘En mij niet, he. Ik ben ook niet erg lief voor je geweest, he?’ Hij streelde haar rug en bleef haar blik gevangen houden. ‘lk kan heel lief voor je zijn, Chris, of ben je dat vergeten?’ Chris slikte. ‘Ik ben niets vergeten.’ Zijn ene hand gleed omhoog naar haar vlecht, langzaam trok hij het elastiekje eruit. ‘Laat me lief voor je zijn!’ Zijn mond kwam omlaag en veroverde de hare. Het was een volle kus, zijn mond zwierf over haar wang. ‘Laat me je beminnen.’ Zijn mond kwam weer terug naar de hare, maar hij kuste haar niet. ‘We hebben een afspraak, Chris. Zeg of je die wil veranderen.’ Hij kuste haar en zij kon niet anders dan op zijn kus reageren. Na een tijdje hief hij z’n hoofd op en keek haar vragend aan. ‘Alsjeblieft, Rashid! Ik verlang naar je!’ Hij pakte haar hand en nam haar mee naar zijn kamer, voor het bed stopte hij en fronste. Chris’ hart stond stil, zou hij zich nu bedenken. Ze keek naar hem op en begon zijn overhemd los te knopen, hij bleef doodstil staan. Ze kuste zijn borst en trok een spoor naar beneden. Rashid deed niets en zei niets. Ze maakte zijn riem en broek los, haar mond volgde de weg naar beneden. Ze hoorde zijn ademhaling versnellen toen ze zijn slip naar beneden trok. Hij trok haar omhoog en kuste haar wild. ‘Het gaat veel te snel.’, zei hij schor. Zijn mond vond de hare en zijn handen kleedden haar langzaam uit. Elk plekje dat vrij kwam kuste hij.
Hij legde haar voorzichtig op het bed en ontdeed zich van zijn kleren. Hij kwam bij haar liggen en kuste en streelde haar hele lichaam en Chris dacht dat ze dood zou gaan van verlangen. Hij eindigde zijn ontdekkingstocht bij haar mond. ‘Je bent zo mooi, Chris. Zo onvergetelijk mooi.’, fluisterde hij tegen haar mond. Na die kus gleed zijn mond naar haar borsten en maakte hij haar bijna gek van verlangen. ‘Rashid,’, stamelde ze schor. ‘Alsjeblieft, laat me niet langer wachten!’ Ze voelde hem tegen haar lichaam lachen. ‘Wat wil je dan?’, fluisterde hij, kuste en streelde haar lichaam. ‘Jou! Ik wil jou! Ik heb je nodig. Ik heb je zo hard nodig.’ Zijn mond was opeens op de hare en eindelijk voelde ze hem in zich. Hij bewoog langzaam, maar zij versnelde het tempo en hij sloot zich bij haar aan. Chris schreeuwde zijn naam toen de golf haar meenam en ze hoorde hem hard kreunen. Na een eeuwigheid opende ze langzaam haar ogen en keek recht in de zijne. Hij bleef even liggen en rolde dan van haar af. Hij ging op zijn rug liggen en hield zijn blik op het plafond gericht. Ze voelde hem afstand nemen, en dat deed zo’n pijn dat het leek of haar hart brak. ‘Rashid, alsjeblieft, wijs me nu niet af’, fluisterde ze. Hij keek haar niet aan, maar sloeg zijn arm om haar heen en trok haar tegen zich aan. Ze kroop tegen hem aan. ‘Laten we alles vergeten.’, mompelde ze tegen zijn borst. Hij streelde haar haar, maar gaf geen antwoord. En zo, in zijn armen viel ze in slaap. Chris werd wakker met een gevoel of ze de hele wereld aan kon. Ze draaide zich om en merkte dat Rashid weg was. Ze ging rechtop zitten, hij was niet meer in de kamer. Ze keek naar de klok en zag dat het al negen uur was. Ze belde de winkel en zei tegen de hulp dat ze vandaag niet zou komen. Toen ze beneden kwam vertelde Mahmud haar dat Rashid op kantoor was en of ze als ze zover was, bij hem kon komen. Ze bedankte Mahmud stralend. Hij wilde haar zo snel mogelijk zien! Na een snel ontbijt vloog ze naar zijn kantoor. Ze kon meteen naar binnen toen ze er aan kwam. Ze opende de deur en glimlachte stralend naar hem. ‘Ik miste je vanmorgen.’ Ze rende haast op hem af en wilde hem kussen, maar hij weerde haar af. Ze lachte, een beetje onzeker. ‘Wat is er? Verwacht je dat iemand binnenkomt?’ en terwijl ze dat zei, voelde ze een koude hand om haar hart. Zijn gezicht was weer het harde masker van voorheen. ‘Ga zitten, Chris. Ik heb iets met je te bespreken.’ Chris deed wat hij vroeg en durfde hem niet aan te kijken. Was er voor hem sinds gisteren dan niets veranderd? ‘Wat gisteravond betreft ‘ Chris hield haar adem in en keek hem nu wel aan. Zijn donkere ogen keken haar zonder emotie aan. ‘wel….. dat was een vergissing en het spijt me.’ Hij schoof haar een papier toe en Chris keek er naar zonder te zien wat er stond. ‘Ik wil ons contract beëindigen. Alles blijft zoals we het afgesproken hadden. Je houdt je winkel, zonder schulden.’ Chris slikte hard en keek hem verward aan. ‘Wat mij betreft is alles zo in orde. Hier is mijn verklaring dat je het contract bent nagekomen. Lees het!’ Chris schudde haar hoofd. ‘Ik……………………………………………………………………………………….. ik begrijp het niet, Rashid.’ Hij stond op en liep naar zijn boekenkast. ‘Er valt niets te begrijpen.’ Hij hield zijn blik op de boeken. Chris stond ook op. ‘Betekent dit…………………………………….. dat je me niet meer wil zien?’, vroeg ze met een gebroken stem. Hij draaide zich weer naar haar om en knikte. Ze beet hard op haar lip om haar tranen tegen te houden. ‘Maar vannacht dan? Heeft dat niets voor je betekent?’ Hij ging weer zitten. ‘Dat heb ik al gezegd, Chris. Het was een vergissing en het spijt me heel erg.’ Ze keek hem niet meer aan, knikte en draaide zich om. Terwijl de tranen over haar wangen rolden liep ze blindelings naar de deur. Zijn stem deed haar stoppen. ‘Chris! Je vergeet mijn verklaring.’ Ze draaide zich niet meer naar hem om. ‘Hou het!’, snikte ze terwijl ze zijn kamer verliet. Het laatste wat tot haar doordrong was zijn onderdrukte gevloek.
Die dag bracht ze huilend in haar bed door. Valery vond haar de volgende dag en hielp haar door de eerste tijd heen. Valery pakte zijn verklaring, die met de post was gekomen, van haar af toen ze het wilde verscheuren. En Valery haalde haar spullen bij Rashid’s huis op. Na drie weken kon ze weer redelijk functioneren, maar nog steeds verwachtte ze zijn stem als de telefoon ging. Nog steeds verwachtte ze hem voor de deur als de bel ging. Ze verklaarde zichzelf gek, Valery verklaarde haar gek. Maar ze bleef hopen. Op een avond kwam ze bij haar flat en zag Khalid voor haar deur staan wachten. ‘Lieve Chris, wat moet ik met jullie aan?’, zei hij en zij rende in zijn geopende armen. Die avond vertelde zij hem het hele verhaal. ‘Nogmaals Chris, wat moet ik met jullie aan?’, zei hij toen ze uitgehuild was. ‘Met mij, bedoel je.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Rashid is er nog erger aan toe dan de eerste keer. Hij wil absoluut niet over je praten, hoe vaak ik het ook probeer. Hij mist je verschrikkelijk.’ Christiane stond op van de bank en begon heen en weer te lopen. ‘Hij wil me niet meer.’ Ze trok een gezicht. ‘Hij heeft me nooit gewild.’ Khalid zuchtte diep en schudde langzaam zijn hoofd. ‘Waarom stuurt hij me dan weg?’ – ‘Hij is een trotse man. Hij heeft je letterlijk gedwongen bij hem terug te komen, dat is toch wel een teken dat hij van je houdt. Waarom zijn jullie de eerste keer uit elkaar gegaan?’ Chris sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Ik vertrouwde hem niet.’ En ze vertelde hem het verhaal van Rashid’s ex-vrouw, hij was stomverbaasd. ‘En Rashid weet hier niets van! Allah, geef mij kracht!’ Het bleef een tijdje stil en Chris probeerde met hem over andere dingen te praten. ‘Ik weet het! Het is niet mooi, maar……………….. het is geoorloofd in deze omstandigheden. Niet praten! Luisteren. Weet je nog in die nachtclub? Hoe jaloers hij toen reageerde? En later bij hem thuis?’ Hij schoot in de lach, toen Chris verbaasd knikte. ‘Dat gaan we doen! We gaan onze vriend zo jaloers maken, dat hij verder alles vergeet!’ Chris schudde haar hoofd. ‘Hij was niet echt jaloers. Hij wilde mij gewoon in zijn macht houden! Hij haat me.’ Khalid trok een gezicht. ‘Lieve Chris, ik ken hem al zo lang als ik leef en geloof me, als hij je echt haatte dan had je nu niets meer. Geen winkel, geen flat, geen geld, geen leven. Hij is voor zijn vijanden meedogenloos, geloof me!’ Het duurde lang voor Khalid haar ervan overtuigd had dat ze het in ieder geval kon proberen. Dat ze in ieder geval voor hem wilde vechten. Twee weken lang gingen ze bijna elke avond uit eten, naar een theater, bar in en bar uit, ze kwamen hem niet tegen. Chris wilde het hele belachelijk plan al opgeven, toen Khalid op een vrijdagavond lachend voor haar deur stond. ‘Vanavond gaan jij en ik naar een feestje van een vriend. Een vriend die mij gezworen heeft dat Rashid al Karim vanavond aanwezig zal zijn1′ En dus liet ze zich overhalen en gingen ze naar zijn vriend. Het was er gezellig, de mensen waren aardig, het eten was goed, de muziek was perfect, maar Rashid was er niet. En Chris had de hoop al opgegeven toen hij binnen kwam. Aan zijn arm hing een blonde schoonheid. Ze voelde Khalid’s arm om haar middel glijden. ‘Hij heeft ons nog niet gezien. Speel je rol en kijk niet alsof je wilt sterven! Ze betekent niets voor hem!’ Ze trok een gezicht en beantwoordde zijn glimlach. Khalid draaide zich om en nam Chris mee. Ze keek recht in het gezicht van Rashid. ‘Rashid! Wat leuk om je hier te zien. Stel ons voor aan je mooie vriendin!’, riep Khalid, haar stevig vasthoudend. Chris moest al haar acteertalent aanspreken om vriendelijk te glimlachen en de vrouw een hand te geven. Ze spraken over koetjes en kalfjes, of eigenlijk hoofdzakelijk Khalid, totdat Rashid door iemand geroepen werd en hij zichzelf en zijn vriendin verontschuldigde. Khalid nam Chris mee naar de bar om wat te drinken te halen en daarna de tuin in. ‘Hij reageerde niet eens. Het maakt hem niets uit om ons samen te zien! Hij heeft een ander.’, begon Chris zodra ze buiten waren. Khalid spitste zijn lippen. ‘Niet opgeven, Chris. Ik moet hem uit zijn tent lokken. Maar hoe?’ Ze wandelden een stukje door de tuin. Op een gegeven moment stopte Khalid. ‘Goed.’, zei hij als tegen zichzelf. ‘Harde maatregelen!’ Hij nam Chris’ hand en trok haar mee naar binnen, daar liet hij haar bij het buffet achter en liep naar Rashid. Hij zag Rashid’s ogen Chris zoeken, dat was toch hoopgevend. ‘Rashid, het spijt me dat ikje zo overval, maar kan ik je even spreken, alleen?’ Hij zag de afwijzing op zijn gezicht. ‘Het is erg belangrijk voor me.’, ging hij verder en Rashid knikte. Hij verontschuldigde zich bij zijn vriendin en liep met Khalid mee naar de bibliotheek. Khalid schonk iets te drinken in en ging tegenover Rashid zitten. Ze dronken een tijdje zwijgend. ‘Wel, wat is er zo belangrijk?’ Khalid zuchtte eens diep. ‘Ik zit met een probleem.’ – ‘Ik ben je vriend, Khalid, kan ik je helpen?’ Khalid speelde met zijn glas. ‘Jij bent een deel van het probleem.’ Hij keek Rashid nu aan. ‘Ik…………………………………….. Jij bent een broer voor mij.’ Rashid knikte afwachtend.
‘Jij ook voor mij, wat kan ik doen?’ – ‘Ik wil weten of je nog iets voor Chris voelt?’ Rashid’s gezicht werd het koude masker. ‘Waarom?’ – ‘Ik……………………………………………….. wij hebben elkaar de laatste tijd vaak gezien. Chris en ik.’ Rashid knikte, terwijl Khalid zich voorbereidde op de laatste slag. ‘Ja, dat weet ik.’, zei hij tot Khalid’s verbazing. Khalid keek hem vragend aan, maar Rashid ging niet verder. ‘Wel, zoals je wel zult weten, heb ik altijd al een zwak voor Chris gehad.’ Hij keek Rashid even aan en zag dat hij bijna z’n mond open liet hangen van verbazing. ‘En nu, wel ik hou van haar.’ Dat was geen leugen, hij hield van haar, als van een zus. ‘En nu, wil ik weten hoe jij daar tegenover staat.’ Het bleef een tijd stil, Rashid’s gezicht toonde geen enkele emotie. ‘Jij bent ook een broer voor mij, Khalid. En daarom vind ik dat je beter bij haar uit de buurt kunt blijven. Ze zal je pijn doen.’ Khalid liet z’n ingehouden adem ontsnappen. ‘Ze zal nooit met opzet iemand pijn doen, Rashid, zover ken je haar toch wel! Toen ze jou verliet had ze daar een goede reden voor.’ En eindelijk kwam er een reactie op zijn gezicht, pijn, verbazing, vraag. Khalid knikte naar hem. ‘Je ex heeft haar toen een bezoek gebracht en haar verteld dat ze genoeg had van het speeltje van HAAR man en dat Chris uit jouw leven moest verdwijnen. Chris wist niet dat jullie al lang gescheiden waren.’ Rashid schudde verbijsterd zijn hoofd. ‘Dat geloof je toch zelf niet!’ – ‘Je weet hoe Mara was, je weet hoe Chris is.’ Rashid schudde nogmaals zijn hoofd. ‘Ik kan het niet geloven!’ Khalid haalde zijn schouders op. ‘Nou, in ieder geval wil ik met Chris verder, maar ik wil jou niet kwijt.’ Rashid keek nog steeds alsof hij door een trein was overreden. ‘Ik ben je vriend, Khalid, altijd.’ Hij stond op en liep naar de deur. ‘Ook als Chris je verlaat.’ Hij sloot de deur achter zich en Khalid sloeg met zijn vuist hard tegen de bank. Chris nam het bij haar thuis goed op. Ze had er nooit op gerekend, dat alles weer goed zou komen. ‘Hij gelooft me niet! Hij weet toch wat een slang Mara is! Waarom gelooft hij me niet?’ Chris gaf hem een glas drinken. ‘Hij gelooft MIJ niet, Khalid, hij denkt dat ik tegen jou gelogen heb.’ Hij dronk z’n glas in een keer leeg. ‘We moeten iets anders proberen. Hij houdt van je Chris, dat weet ik.’ Chris schudde haar hoofd. ‘Ik wil niet meer. Ik wil geen pijn meer. Ga naar huis Khalid. En geef het op. Dat heb ik ook gedaan.’ Ze werkte hem de deur uit en beloofde zichzelf dat dit de laatste keer was, dat ze zich in slaap huilde.
De volgende dag, het was bijna sluitingstijd, kwam Valery opgewonden het kantoortje binnen. Chris was de boekhouding aan het doen en bedacht net dat er in ieder geval iets goeds uit de hele affaire was gekomen, hun zaak liep weer als een trein. ‘Je zult het niet geloven, maar hij is in de winkel!’ Toen Christiane niet reageerde trok ze haar aan haar schouders omhoog. ‘Hoor je wat ik zeg! Rashid is in de winkel.’ Chris schudde haar hoofd. ‘Ik wil hem niet zien, hij komt waarschijnlijk iets voor zijn nieuwe vriendin kopen of zo iets.’ Valery schudde haar zachtjes door elkaar. ‘Hij vraagt naar jou, Chris. Toe nou! Ga naar hem toe. Hij ziet er vreselijk uit. Ga naar hem toe.’ Ze duwde haar de gang in. Chris haalde diep adem en liep de winkel in. Ze botste bijna tegen hem op. ‘Rashid… ‘ – ‘Chris… ‘, begonnen ze tegel ijker tijd. Zij deed snel een stap naar achter, om de afstand tussen hen te vergroten. ‘Wat kan ik voor je doen?’ Als hij werkelijk alleen iets kwam kopen zou ze sterven! ‘Ik wilde je even spreken, kan dat ergens?’ Ze knikte en ging hem voor naar het kantoortje. ‘Ga zitten, wil je iets drinken?’ Hij weigerde het drinken en bleef staan. Chris ging zitten en pakte haar beker in haar handen. ‘Gisteren ….. Khalid heeft me verteld dat jullie, dat jullie met elkaar uitgaan.’ Ze knikte en nam een slok van haar koude thee. ‘Hij, Khalid vertelde me ook de reden, de reden waarom je me toen hebt verlaten.’ Chris slikte en keek naar hem op. Opeens greep hij haar vast en trok haar omhoog, zijn vingers drongen diep in haar schouders, maar ze voelde het amper. Zijn ogen namen haar koortsachtig op. ‘Ik wist het niet, Chris! Ik heb je vernederd, je zaak bijna kapot gemaakt, maar ik wist het niet!’ Hij scheen nu pas te merken dat hij haar vast hield, hij liet haar los en deed een paar stappen achteruit. ‘Ik ben gisteravond laat naar haar toe gegaan. Ze vond het nogal grappig, maar ze heeft me alles verteld. Ze wilde me kwetsen, zei ze. Ze wilde me zien kronkelen.’ Hij schudde zijn hoofd en keek haar weer aan. ‘Ik had je toen natuurlijk over haar moeten vertellen, maar wat wij samen hadden……………………………………………….. ‘ Hij zweeg.
‘Mijn huwelijk met haar heeft nog geen half jaar geduurd.’ Hij wreef met zijn hand over zijn voorhoofd. ‘Ik heb zoveel fouten gemaakt.’ Hij zuchtte diep. ‘Ik heb je met opzet pijn gedaan. Ik weet dat het er voor jou niet zoveel meer toe doet, maar ik wil je zeggen dat het me spijt, je vergeving vragen.’ Zijn blik hield de hare gevangen en Chris voelde de tranen in haar ogen komen. ‘Het deed zo’n pijn toen je me verliet, dat ik Het enige wat ik wilde was jou ook pijn doen.’ Hij streek met zijn vinger een traan van haar gezicht. ‘Het spijt me zo, Chris!’ Chris kon geen woord over haar lippen krijgen. Hij liet zijn hand vallen en deed weer een stap achteruit. ‘En Khalid……………………………………………… Hij is mijn beste vriend, Chris. Ik weet dat het moeilijk voor je zal zijn, maar…… een tijdje geleden vroeg je of we vrienden konden zijn. Voor Khalid kunnen we het proberen. Ik wil dat jullie gelukkig worden.’ Hij keek haar afwachtend aan. Chris besloot dat haar toekomst van deze paar minuten afhing, ze beet op haar lip. ‘Je zei dat je nooit van me hebt gehouden.’, zei ze en zag een spier in zijn gezicht trekken. ‘Ik …. Ik ben nooit gestopt met van je te houden, Rashid.’ In een stap was hij bij haar, zijn armen om haar heen, zijn ogen boorden zich in de hare, alsof hij haar ziel wilde lezen. En eindelijk kuste hij haar, eerst voorzichtig vragend, maar dan hartstochtelijk. Na een hele tijd hief hij zijn hoofd op en keek haar aan. ‘Ik hou van je, Chris. Ik dacht dat ik je kon straffen voor de pijn die je me had gedaan. Maar het mes snijdt aan twee kanten, en elke keer dat ik jou pijn deed, voelde ik zelf die pijn twee keer zo hard. Mijn liefde voor jou is nooit weggegaan, ik haatte mezelf erom. Ik verlangde naar je en daarom deed ik je nog meer pijn.’ Hij kuste teder haar mond en zijn lippen zwierven over haar gezicht. ‘Ik hou zo ontzettend veel van je!’ Chris onderging zijn liefkozingen en hield hem stevig vast. ‘Ik hou ook van jou, Rashid, en ik beloof je dat ik je voortaan altijd zal vertrouwen. Want dat is onze grootste fout geweest, ik vertrouwde jou niet en jij mij niet.’ Hij knikte, glimlachte en trok haar dicht tegen zich aan. ‘Ik beloof je dat ik je altijd zal vertrouwen en ik zal niet toestaan dat er ooit iemand tussen ons komt. Jij bent van mij en ik ben van jou.’ Hij bracht zijn mond weer naar de hare en kuste haar hartstochtelijk. Na een lange tijd duwde hij haar iets van zich af. ‘We moeten stoppen, voordat we hier op de grond de liefde bedrijven.’, zei hij schor en Chris schoot in de lach. ‘Dat kunnen we Valery niet aan doen.’ Rashid nam haar glimlachend op. ‘Wat?’, vroeg ze, nog na lachend. ‘Je bent zo mooi en het is zo fijn je zo lachend te zien!’ Chris maakte zich van hem los. ‘Je laat me blozen, dat deed je vroeger ook altijd al.’ Opeens tilde hij haar op en draaide haar in het rond. ‘Je maakt me zo gelukkig, Chris!’ Ze lachte naar hem en gaf hem een klapzoen. Hij zette haar neer en Chris fatsoeneerde haar kleding. ‘We moeten Khalid bellen.’, zei ze dan en hij fronste. ‘Ja, ik wil hem niet kwetsen, maar … ‘ Chris onderbrak hem. ‘Je hoeft hem niet te kwetsen.’ En ze vertelde hem van Khalid’s plannetje, hij schoot halverwege in een bulderende lach en omhelsde haar stevig. ‘Khalid! Hoe kan ik hem ooit bedanken voor wat hij heeft gedaan?’ Chris kuste hem en nam zijn hand in de hare, ze trok hem mee naar de deur. ‘Misschien kunnen wij het zelfde voor hem doen.’ Hij volgde haar de gang in naar de winkel. ‘Je bedoelt … ?’ – ‘Valery. ‘, ze gaf zijn hand een kneepje en glimlachte stralend naar haar vriendin.