9 maart 2005
waren het de gekke nachten
die spinden in de luiheid
van alweer een middag
of mijn lawaaiige vrienden
lanterfantend op jouw bank
doorrookt van het eigen gelijk
was het de storm in m’n woorden
die niet wilde gaan liggen
in de tederheid van jouw lijf
was het dat ik te weinig gaf
dat jij te weinig vroeg