Shanna en Meredith

De dag was begonnen als iedere andere dag. Shanna was die dag gewoon naar haar werk gegaan. Ze had gewoon haar aantekeningen van de vorige dag uitgewerkt. Ze had koffie gedronken met wat collega’s en gelachen om hun grappen. Tegen lunchtijd was ze met haar collega en vriendin Meredith naar hun vaste lunchroom gegaan om wat broodjes te halen. En daar werd haar leven overhoop gegooid. “Meredith ! Shanna! Jullie hebben het vast nog niet gehoord!” Tom, die achter de bar stond, popelde om hen het nieuws te ve1tellen. “Okay, Tom, je hebt ons nieuwsgierig ge­ maakt. Vertel het dus maar.” Meredith schonk hem een flauw glimlachje en Shanna knikte glimlachend naar hem. “Goed dan, dames, raad eens wie de fabriek van Miller’s gekocht heeft.” Shanna haalde haar schouders op en Meredith keek verveeld. Miller’s fabriek stond al jaren leeg. “De R.H. company!” Meredith fronste en Shanna vroeg “De R.H. company?” Tom knikte triomfantelijk. “Ja, de Ryder Holt company!” Meredith herhaalde de naam en Sham1a verbleekte. Ryder Holt, een spook uit het verleden. “Dé Ryder Holt? De schrik van de stad?” vroeg Meredith dan. Tom knikte lachend. “Ja, die Ryder Holt. Hij is terug gekomen naar zijn oude stad, naar het schijnt als rijk man. De RH. company is één van de grootste op het gebied van elektronica.” De rest van Tom’s verhaal ging langs Shanna heen. Ryder was terug en ook die verschroeiende pijn, waarvan ze gedacht had dat ze die nooit meer zou voelen. Ryder Holt de schrik van de stad, met zijn motor en zijn vechtpartijen. Ryder Holt waar ze eens haar ziel en zaligheid voor verkocht zou hebben. Ze verlieten de lw1chroom en liepen terug naar het stadhuis. Voor ze op hun afdeling waren nam Meredith Shanna apart. “Shanna, is alles goed met je?” Shanna keek haar vriendin niet aan maar knikte. “Alles is goed, Merry, maak je geen zorgen. Kom, er wacht werk op ons.” Meredith keek alsof ze nog iets wilde zeggen, maar Shanna liep verder naai· haar kamer. De rest van de dag werkte ze zonder te stoppen. Pas ’s avonds gaf ze zich over aan haar herinneringen.

Ze was zeventien toen ze Ryder voor het eerst ontmoette. De school bestond 75 jaar en er werd een groot feest gegeven. Natuurlijk had ze al vaker over Ryder horen praten en ze had hem wel eens van een afstand gezien. Maar hij kwam uit de Creek, de sloppenwijk, en was een paar jaar ouder. Ze hadden niet de zelfde vrienden, kwamen uit andere milieus. Maar op dat feest was hij geweest, hij en zijn vrienden. Shanna zat aan tafel bij Meredith, Ruth en Charlene, Bob, Sonny, James en Stan. Ze hadden plezier, dronken en dansten af en toe. Het was een fijne avond, totdat Stan teveel gedronken had. “Hè, jongens kijk eens, wie we daar hebben!” Hij wees naar Ryder Holt, die voor hun tafel met een meisje danste. “De schrik van de stad! Hè, Ryder, was je vader vandaag te dronken om je in elkaar te slaan?” Alle gesprekken verstomden toen Ryder Holt met dansen stopte en zich omdraaide naar Stan. Zijn blik gleed langzaam over de mensen aan het tafeltje en Shanna huiverde onder zijn blik. Ryder Holt stond bekend om zijn vechtpartijen, maar zij had het nog nooi1 meegemaakt. Ryder kwam langzaam op Stan toegelopen en Shanna sprong op. Zijn koude blik gleed over haar heen en ging weer terug naar Stan. Hij liep door en Shanna ging voor hem staan. “Moet jij hem beschermen, prinsesje?” zei hij spottend en Shanna knipperde met haar ogen. “Neen, ik …” Hij duwde haar zacht opzij, maar Shanna greep zijn schouders beet. “Neen, ik wil met je dansen.” Ze wist zelf niet waarom ze dat zei, of waarom ze probeerde te verhinderen dat er een vechtpartij ontstond. Zijn ogen gleden van Stan naar haar en het leek minuten te duren voor hij reageerde. “Dansen?” Hij sloeg onverwachts zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. Shanna had het gevoel alsof ze geen adem meer kon halen. “Natuurlijk, prinses.” Hij begon te dansen, het was een 1angzai11e dans en Shanna voelde zijn hart tegen haar handen slaan. Haar lichaam reageerde op het zijne en ze begon te trillen. Zijn gezicht was opeens in haar haren en tegen haai· wang. “Word je nu pas bang, prinses?”, fluisterde hij in haar oor. Ze probeerde hem iets van zich af te duwen, maar hij hield haar stevig tegen zich aan gedrukt. “Is Stan Bower je vriendje, prinses?” vroeg hij na een tijdje. “Neen, tenminste niet op die manier.” Ze bloosde toen hij zijn hoofd ophief en haar aan keek. Hij glimlachte schelms en Shanna bedacht dat ze nog nooit zo’n mooie glimlach had gezien. Ze beai1twoordde hem spontaan. “Niet op die manier, hé? Goed, waarom sprong je er dan tussen?” Ze haalde haar schouders op. “Ik weet het niet. Ik hou niet van ruzie.” Hij zei niets maar bleef haar in de ogen kijken. “Ik … Stan heeft gedronken, hij weet niet wat hij zegt. Hij is niet … ” Ze werd zo nerveus onder zijn blik dat haar stem alleen nog een schor gefluister was. Hij glimlachte weer. “Niet jouw vriend op die manier, hè. Ve1tel eens prinses, heb je een vriend op die manier?” Ze voelde weer haar wangen rood worden, schudde haar hoofd en ontweek zijn doordringende ogen. De muziek stopte, maar Ryder bleef haar vasthouden. “De muziek.”, zei ze tenslotte en keek hem aan. “Ja?”
Hij glimlachte nog steeds. “De muziek is afgelopen.” Hij knikte en bracht zijn hand naar haar gezicht. “Ryder, wat doen we? Pakken we ze of niet?” Opeens stonden er een aantal van zijn vrienden om hen heen. Ryder keek haar vragend aan. Shanna wist niet wat ze moest zeggen, maar beantwoordde zijn onderzoekende blik. “Bedankt voor de dans, prinses.” Hij wreef met zijn duim over haar lippen en liet haar los. “Kom op, jongens. Wie trakteert er op een biertje.” Hij liep met zijn vrienden naar de bar, zonder zich om te draaien. Shanna liep naar haar tafeltje en werd door haar vrienden ondervraagd. De rest van die avond bracht ze in een roes door. Een week later liep ze met Meredith de school uit en zag hem op zijn motor zitten. Hij glimlachte naar haar, ze beantwoordde zijn glimlach en wilde verder lopen. Hij sprong van zijn motor en ging voor haar staan. “Wil je een lift, prinses?” Ze keek verrast naar hem op en dan naar de motor. Hij grinnikte. “Je wilt me toch niet ve1tellen datje bang bent, wel?” Niet voor de motor, dacht ze. Ze keek naar Meredith. “Vind je het erg als ik mee ga?” Meredith schudde haar hoofd en Shanna knikte even naar Ryder en liep naar de motor. Hij hielp haar niet met opstappen, maar ging zelf zitten en wachtte tot zij zat. “Goed, prinses, sla je armen om me heen en hou je voeten op de stepjes.” Ze sloeg haar armen om hem heen en klemde zich aan hem vast toen hij weg reed. Hij reed hard, Shanna sloot haar ogen en opende ze pas weer toen hij eindelijk stopte. Ze waren niet bij haar huis, maar ver buiten de stad. Ze liet hem los. “Kom op, afstappen prinses.” Ze deed wat hij zei en liep een eindje van de motor weg. Ze draaide zich om en keek uit over het dal. Na een tijdje voelde ze dat hij achter haar kwam staan. “Waarom heb je me hier gebracht?” Hij sloeg zijn armen om haar heen en drukte haar met haar rug tegen zich aan. “Je ouders zouden het niet op prijs stellen als ik je thuis bracht, prinses, of wel?” Ze schudde haar hoofd. Niet op prijs stellen? Haar vader zou hem vermoorden en haar op sluiten. “Ik wilde je zien, met je praten, zonder

… laten we zeggen storende elementen.” Shanna liep van hem weg en draaide zich naar hem om. “Waarom?” Hij stak een sigaret op en schokschouderde. “Dat weet ik niet.” Ze trok haar wenkbrauwen op en glimlachte, hij glimlachte terug. Ze wist niet meer waar ze die middag allemaal over spraken, maar ze werden vrienden. Eén of twee keer in de week ging ze met hem mee op de motor ergens naar toe. Ze voelde zich zo goed bij hem, zo vertrouwd, ze vertelde hem alles. Behalve dat ze verliefd op hem was geworden. Op een middag toen ze met Meredith en Ruth in een lunchroom ijs zat te eten, zag ze hem binnen komen. Hij had een gekneusd gezicht en zijn hand was verbonden. “Shanna wat is er met je?” riep Ruth en volgde haar blik. “Ik … moet naar hem toe.” Ze liet haar verbaasde vriendinnen zitten en liep naar zijn tafel. “Yo, Ryder, daar is je rijke vriendinnetje.” Maakte één van zijn vrienden hem op haar attent. Hij keek verbaasd op en zijn blik werd koud toen hij haar zag. “Ga weg, prinses.” Gromde hij. “Ryder, wat is er gebeurd?” Ze negeerde de opmerkingen van zijn vrienden. Ryder stond op, greep haar pols en trok haar mee naar buiten. “Luister, prinses, als ik zeg ga weg, dan meen ik dat.” Shanna slikte hoorbaar. “Maar je hand en je gezicht!” Hij liet haar pols los en keek haar een tijdje aan. “Dat is een rot gezicht, hé, prinses. Niet iets voor jou, hé. Neen, dat hoort in jouw veilige wereldje niet thuis. Maar wel in het mijne. Dus maak dat je weg komt, ik pas niet in jouw wereld en jij zeker niet in de mijne.” Hij duwde haar opzij en liep de lw1chroom weer in. Shanna bleef een tijdje onzeker staan. Wat bedoelde hij? En waarom was hij zo verschrikkelijk kwaad op haar? Ze stond er nog toen Ruth en Meredith buiten kwamen. Omdat ze zo overstuur was vertelde ze hen over haar vriendschap met Ryder. Diezelfde avond wisten haar ouders ervan en verbood haar vader haar ooit nog met hem te spreken. Dat was de eerste keer in haar leven dat ze ruzie kreeg met haar ouders. Huilend rende ze naar haar kamer en sloot zichzelf op. Waarom begrepen haar ouders niet dat Ryder niet slecht was? Waarom was hij zo kwaad op haar geweest? Zou zijn vader hem geslagen hebben? Of had hij een vechtpartij gehad?

De daarop volgende dagen kreeg ze de ene preek na de andere te horen. Van haar moeder, haar vader, haar vrienden. Alleen met Mark, haar broer en met Meredith kon ze gewoon over Ryder praten. “Ik denk dat hij zich schaamt. Hij wil natuurlijk niet dat jij weet dat zijn vader hem slaat.” concludeerde Meredith op een middag. Het was een week nadat ze Ryder in de lunchroom hadden gezien. Daarna had Shanna niets meer van hem gehoord. Shanna beet op haar lip. “Niet doen! Zo verpest je je lippenstift!” vermaande Meredith haar en Shanna schoot in de “Men-y, je bent de beste vriendin die ik ooit heb gehad.” zei ze even later en Meredith trok een gezicht. “Ik weet het. En als je beste vriendin zeg ik, hou op met treuren en concentreer je op iemand anders. Als hij niets meer van zich laat horen, dan betekent dat waarschijnlijk dat hij niets om je geeft.” Ze knuffelde Shanna en trok haar van het bed. “Kom op! Vanavond gaan we naar Sharky’s en we maken plezier.” Sharky’s was de enige gelegenheid in het stadje waar tieners konden dansen. Shanna was er pas één keer eerder geweest. Het was druk die zaterdagavond, al haar vrienden waren er, en er werd goede muziek gedraaid. Ze danste net met Bob, toen Ryder met z’n vrienden binnen kwam. Zijn gezicht zag er beter uit. Shanna glimlachte naar Bob, omdat hij haar reactie op Ryder had gevoeld. “Ik hoop niet dat dit de avond verpest!” , mompelde Bob. “Natuurlijk niet Bob, zolang Stan tenminste z’n mond houdt!” Bob schoot in de lach en Shanna deed met hem mee. “Hi, prinses.” stond Ryder opeens naast hen. Ze stopten met dansen, maar Bob bleef haar hand vasthouden. Shanna keek naar Ryder en slikte. “Hallo, Ryder.” Ryder deed een stap naar voren en pakte haar vrije hand. “Luister eens, Ryder. We willen geen moeilijkheden.” begon Bob, maar stopte toen hij Ryders ogen ontmoette. “Ik wil ook geen moeilijkheden. Ik wil alleen even met je meisje dansen. Mag dat?” Bob haalde zijn schouders op en keek Shanna aan. Die glimlachte moeilijk naar hem. “Het is okay, Bob.” Bob beet op zijn lip. “Shanna, ik heb je vader beloofd …. ” Hij kleurde onder haar blik, trok een gezicht en liet haar los. Shanna staarde hem verward na. Had Bob haar vader beloofd dat hij er voor zou zorgen dat ze niet meer met Ryder omging? Ryder trok haar in zijn armen. “Ik wist niet dat jij hier weleens kwam. Ik heb je hier nog nooit gezien.” Shanna gaf geen antwoord. Hij dacht zeker dat ze hun vorige ontmoeting vergeten was ! Hij grinnikte en trok haar dichter tegen zich aan. “Tja, de prinses is boos. Wat moet ik doen om je te laten glimlachen?” Shanna keek hem koel aan, maar gaf geen antwoord. “Dwars, hé ? Goed.” Het bleef een tijdje stil en Shanna hield haar blik op zijn leren jack gericht. “Mijn vader wilde me weer eens als boksbal gebruiken, alleen deze keer heb ik terug geslagen.” Shanna’s ogen vlogen naar zijn gezicht, maar nu ontweek hij haar ogen. “Oh Ryder.” fluisterde ze geschokt. Zijn ogen gleden even naar de hare, hij glimlachte moeilijk. “Niet doen, prinses! Ik wil je medelijden niet.” Shanna’s vingers gingen naar zijn geschaafde wang, maar hij pakte ruw haar hand en trok hem weg. “Wat wil je dan van mij Ryder ?” Hij legde zijn kin op haar hoofd. “Ik wou dat ik dat wist, prinses. Ik wou dat ik dat wist.” Hij liet haar los en liep bij haar weg. Shanna keek hem na, schudde haar hoofd en ging terug naar haar vrienden.

Herinneringen. De volgende dag werd ze overspoeld door herinneringen. Ze zat achter haar bureau, typte netjes alle brieven. Maar de herinneringen bleven komen. Een brutale Ryder, een lieve Ryder. Een gekwetste Ryder. In elke brief zag ze zijn gezicht. “Shanna, ik heb je al een paar keer geroepen. Ben je ziek?” Ze keek verward op naar haar baas en schudde haar hoofd. “Neen, ik was  ver weg.

Heb je me ergens voor nodig?” John Barkley fronste. Het was niks voor zijn anders zo accurate assistente om weg te dromen op haar werk. “Weet je zeker dat alles goed is?” drong hij aan. Ze glimlachte alleen maar en knikte dan. Ze was geen zeventien meer. Ze was een volwassen vrouw en Ryder Holt deed haar niets meer. “Alles is goed. Wat wilde je me vragen?” John glimlachte schaapachtig. “Ik weet het niet meer.” Hij fronste. “O ja, vanmiddag lunch bij Wethouder Tree, zorg jij voor de papieren?” Ze knikte en ging meteen aai1 de slag. De lunch werd een ramp. Ze waren op tijd in het restaurant, zelfs voor de wethouder. John had net iets te drinken bestelt toen de heer Tree naar hun tafeltje liep, Ryder Holt liep een paar passen achter hem. “John, Shanna, mag ik jullie voorstellen? Dit is de heer Holt, die besloten heeft in ons stadje één van zijn fabrieken te openen. Ry, dit is John Barkley, directeur Ruimtelijke ordening en zijn assistente Shanna Trahers.” Ofschoon de pijn in haar borst ondraaglijk was, plakte ze een beleefde glimlach op haar mond en schudde zijn hand. Toen ze haar hand terug wilde trekken, hield hij hem vast. “Shanna en ik zijn oude vrienden, niet Shanna? Hoe gaat het met je?” Zijn donkere ogen hielden de hare gevangen en ze slikte. Hij glimlachte spottend alsof hij precies wist wat ze voelde. “Goed, dank je. En met jou ook, hoor ik.” beantwoordde ze zijn vraag koel. Ze zag zijn wenkbrauwen omhoog gaan, maar hij zei niets. Ze gingen zitten en wethouder Tree begon meteen over Ryders plan te vertellen. Shanna liet zijn woorden langs zich heen gaan, en bestudeerde onopvallend Ryder. Hij was veranderd. Natuurlijk, hij was geen jongen meer. Hij zag er nog steeds adembenemend uit, maar zijn gezicht was een hard masker geworden en z’n glimlach was spottend. Toen ze merkte dat hij ook naar haar keek kleurde ze licht. En vervloekte zichzelf daarom. Ze was geen schoolmeisje meer! Ze wierp hem een hautaine blik toe en concentreerde zich op het gesprek. Ze zat de lunch uit en was blij toen John het verlossende woord sprak, en zei dat ze nu toch echt weg moesten. Wethouder Tree en Ryder stonden op toen John en Shanna afscheid namen. Shanna drukte beleefd handen en glimlachte op het juiste moment. John nam haar arm en samen verlieten ze het restaurant. “Goed, je kunt nu weer gewoon ademhalen. Wat heeft die Holt met jou te maken?” Shanna keek John stom verbaasd aan, was ze zo doorzichtig geweest? John kneep bemoedigend in haar arm. “Wees maar niet bang, ik denk niet dat zij iets aan jou gemerkt hebben. Maai· ik ken je al een tijdje en er was iets goed mis.”-“Ik …. ik ken hem nog van m’n middelbare school – tijd.” John keek haai· met spottende ogen aan. “Tja, dat verklaart natuurlijk je vreemde gedrag.” zei hij na een tijdje en Shanna deelde zijn glimlach. “Goed, ik was verliefd op hem en …. wel we zijn nou niet bepaalt als vrienden uit elkaar gegaan. Ik was gewoon weer even zeventien, denk ik.” John maakte de deur voor haar open en wachtte tot ze achter haar bureau zat. “Luister, Shanna, we zijn toch vrienden, niet?” Hij wachtte tot ze knikte. “Goed, als jij denkt datje niet met hem kunt werken dan hoeft dat niet. En je hoeft me verder ook niets uit te leggen of te vertellen, ik wil alleen dat je weet dat … als je wilt praten ik er ben.” Shanna knikte dankbaar. “En Lins zegt altijd dat ik de fijnste schouder heb om op uit te huilen.” Nu glimlachte Shanna. “Linsey is bevooroordeeld, ze is je vrouw! Toch bedankt. Maar ik ben achtentwintig, geen zeventien meer, Ryder Holt doet me niets meer.” John knikte en glimlachte bemoedigend. Maar ze kon zichzelf niet voor de gek houden, bedacht ze die avond onder het eten. Ryder Holt zou altijd verwarrend op haai· werken. Ze moest alleen proberen zo veel mogelijk uit zijn bum1 te blijven. En dat lukte haai· wonderwel, hij had die week één afspraak met John, maar voor hij kwam vroeg John of ze iets voor hem in het archief op wilde zoeken, zodat ze hem dus niet zag. Zaterdags ging ze met Merry de hele dag naar de naburige stad winkelen. Nadat ze al een tijdje op de rommelmarkt gelopen hadden, gingen ze ergens iets eten. “Ik hoor dat je een lunch hebt gehad met Tree en Ryder Holt.”, begon Merry tijdens het eten. “Ja, dat klopt. Hij is niet veel veranderd, geloof ik.” Merry trok een afwachtend gezicht en Shanna zuchtte overdreven “Okay! Ik was zenuwachtig en hij …. Hij was beleefd, maar koud.” Merry pakte haar hand en gaf er een kneepje in. “Jij hebt niets verkeerd gedaan, Shanna. Hij heeft jou veroordeeld zonder proces en niet andersom!” Ze knikte met een geforceerde glimlach naar haar vriendin. “En toch geeft hij me het gevoel alsof ik iets heel erg verkeerd heb gedaan.” De zondag bracht ze bij haar ouders door. Tijdens het diner begon haar vader ook over Ryder. “Ik hoor dat hij een fortuin gemaakt heeft. Heb je hem al ontmoet?” Shanna bemerkte dat iedereen aan tafel op haar antwoord wachtte. “Ja, hij is eigenaar van een elektronica – keten en ja, ik heb hem ontmoet, tijdens een zakenlunch.” Het bleef even stil aai1 tafel. “Is hij een vroeger vriendje van je?” vroeg Maria, haar schoonzusje haar. Shanna glimlachte, vriendje? Zo had ze Ryder nooit gezien. “Ze is een tijdje verliefd op hem geweest, maai· vriendje? Neen. Dat zou Pa nooit getolereerd hebben.” gaf Mark, haai· broer, antwoord voor haar. ‘Pa’ keek hem kwaad aan, maar zei niets. Maria begreep dat ze er beter niet op door kon gaan en maakte een opmerking over de heerlijke biefstuk. Later toen ze met Shanna aan de afwas bezig was kon ze haar nieuwsgierigheid toch niet bedwingen. “Ik geloof dat ik jullie in een lastig parket bracht door over die Ryder te vragen.” Shanna trok haai· wenkbrauwen op en glimlachte naar haar. “Ryder kwam uit de Creek, en vroeger betekende dat afstand houden. Ik ben een tijdje met hem om gegaan, tegen Pa’s zin. Het was voor niemand een leuke tijd.” Maria knikte meelevend, maar glimlachte dan. “Maar nu is hij terug! En rijk! Pa kan nu niets meer tegen hem hebben!” Shanna schoot in de lach. “Neen, nu heb ik iets tegen hem!” Ze moest nog harder lachen om Maria’s beteuterde gezicht. Die week daar op kreeg ze van John te horen dat wethouder Tree zaterdags een party gaf en dat zij ook uitgenodigd waren. “Ik ben bang dat Ryder Holt er ook zal zijn.” besloot John zijn verhaal. “Lins en ik gaan er naar toe dus als je niet wilt zijn we toch vertegenwoordigd, … “-“Mam· je zou liever zien dat ik wel ging.” maakte Shanna zijn zin af. Hij knikte. “Ik vind dat je je problemen altijd beter tegemoet kunt gaan, dan ze te ontwijken.” Shanna knipoogde tegen hem. “Ik ben het met U eens dokter.” John lachte. “Dat betekent dat ik geen excuus voor je hoef te bedenken?” “Dat betekent dat ik gewoon ga.” Die avond ging ze uit eten met Wanen, een studiegenoot en zeer goede vriend. “Zo, vertel Warren nu maar eens wat je dwars zit.” Hij stak zijn handen omhoog toen ze haar mond open deed. “En geen smoesjes, ik ken je goed genoeg om te weten dat er iets is. Niet zeggen! Je bent eindelijk verliefd geworden, maar hij is twee keer zo oud en getrouwd.” Shanna trok een verveeld gezicht. “Niet? Nou, vertel het me dan toch maar.” Shanna tuitte haar mond. “Ryder Holt is back in town.” Warren knipperde met zijn ogen. “Dé Ryder Holt? Waar jij verliefd op was en ik ben, sinds je me over hem vertelt hebt?” Shanna schoot in de lach, Warren maakte altijd grapjes over zijn homoseksualiteit. “Ja, die.” Warren wierp haar een smachtende blik toe. “Dus ik kan hem eindelijk ontmoeten?” Ze knikte weer. “Zaterdag al, als je met me mee wilt naar een party van wethouder Tree.” Warrens gezicht werd ernstig. “Heb je mij nodig als bescherming?” Shanna schokschouderde. “Morele ondersteuning.” Hij knikte en lachte dan. “Als die Ryder echt zo’n macho is, ziet hij meteen dat ik geen gevaar ben.”

Die zaterdag waren ze al een tijdje op de party voor Ryder verscheen. En het eerste wat ze dacht was, hij is alleen! Onmiddellijk gaf ze zichzelf op de kop. Het kon haar niets schelen of hij alleen was of met een harem!! Warren zat net een imitatie van één van zijn klanten te geven toen hij opeens naast hen stond. “Goeieavond, Shanna, John.” Shanna’s lach bevroor op haar gezicht. “Hallo.” wist ze uit te brengen. John stelde Linsey en Warren aan hem voor. “Dus jij bent Ryder Holt, aangenaam. Ik ben Warren Crane.” Warren schudde Ryder de hand en knipoogde tegen Shanna. “Ik heb zoveel over je gehoord, dat ik het gevoel heb alsof ik je persoonlijk ken.” Ryder trok z’n wenkbrauwen omhoog en blikte van Shanna naar Warren. “Is dat zo?”, was het enige wat hij zei. John vroeg hem of hij al wat verder was met zijn architect en er ontstond een gesprek. Warren fluisterde Shanna iets in haar oor, ze verstond niet wat hij zei, maar schoot in de lach omdat hij aan haar oor snuffelde. Het gesprek stokte, ze voelde ieders blik op zich en de lach stierf op haar lippen. Ryder stak haar zijn hand toe. “Wil je met me dansen? Vinden jullie het goed als ik Shanna even kaap? We hebben elkaar al zo lang niet gesproken.” zei Ryder en nam Shanna bij de mm, Warren keek even naar Shanna, haalde zijn schouders op en maakte een gebaar van ‘ga je gm1g’. Ryder nam Shanna mee naar de dansvloer. “Je hebt me geen antwoord gegeven.”, zei hij terwijl ze weg dansten. Shanna knipperde met haar ogen en fronste. “Op welke vraag?” Hij grinnikte opeens en trok haar iets dichter tegen zich aan. “Of je wel met me wilde dansen.” Ze gaf geen antwoord en de muziek stopte. Hij pakte haar hm1d en nam haar mee de tuin in. “Zullen we even gaan zitten?” Ze knikte en ging op een terras stoel zitten. “Hoe gaat het met je, Shanna?” vroeg hij na een lange stilte. Ze haalde haar schouders op. “Goed, neem ik aan.” – “Je lijkt niet erg veranderd.” Ze trok een gezicht. “Jij lijkt ook niet veel veranderd.” Hij glimlachte. “Vertel eens iets over jezelf?” – “Wat wil je weten Ryder? Ik heb een leuke baan, leuke vrienden, leuke familie.” Hij stak een sigaret op. “Maar geen leuke man, of leuke kinderen.” Shanna glimlachte. “Neen, en daar ben ik ook nog niet aan toe. En jij Ryder?” Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Ook geen leuke man en leuke kinderen.” – “Flauw, hoor.” Hij knikte. “Alleen een niet zo leuke ex- vrouw, waar ik gelukkig nooit last van heb.” Shanna voelde een steek in haar hart, maar schold zichzelf meteen uit. Wat maakte het haar uit dat hij getrouwd was geweest! Ze merkte dat hij haar nog steeds intens opnam. “Wat?”, vroeg ze, zonder erbij na te denken. “Heb je wat met die John?” Shanna had zo’n vraag niet verwacht.

“Natuurlijk niet! Hoe kun je dat denken? Hij is getrouwd, mijn baas.” Hij knikte en bleef haar een tijdje opnemen. “En die Warner?” – “Hij heet Warren en hij is een vriend.” Ze stond op. “En jij? Heb jij een vriendin?” Hij keek haar spottend aan. “Ik kom niets tekort, Shanna!” Ze bloosde. “Jij begon!” Hij knikte, pakte haar hand en trok haar naast zich op het bankje. “Sorry. Nu is het jouw beurt, wat wil je van me weten?” Shanna keek in zijn afstandelijke gezicht en schudde haar hoofd. “Ik geloof dat we hier alle twee geen zin in hebben, Ryder. Ik ga naar binnen.” Ze maakte aanstalten om te gaan staan, maar hij greep haar bij de schouders en duwde haar weer terug. “Ik meen het. Vraag me iets.” Zijn blik hield de hare gevangen. Ze knikte en hij liet haar los. Het bleef een tijdje stil. “Hoe ben je zo rijk geworden?”, vroeg ze tenslotte, dat was niet echt wat ze wilde weten. Hij keek haar aan alsof hij dat wist. “Geluk denk ik. Toen ik hier wegging had ik net genoeg geld om een tank benzine te betalen. Ik heb van alles en nog wat gedaan om aan geld te komen.” Hij glimlachte om haar gezicht. “Allemaal legaal, hoor. ’s Avonds heb ik gestudeerd, toen ik klaar was met m’n studie ben ik gaan werken. Ik trof een goede baas, die zorgde ervoor dat ik m’n geld goed kon beleggen, tot ik zelf een bedrijf kon beginnen.” Shanna knikte langzaam. “Was het moeilijk?” Hij richtte zijn blik onverwachts op haar en even dacht ze naakte pijn in zijn ogen te zien, maar het was zo snel weg dat ze het zich waarschijnlijk verbeeld had. “Wat bedoel je?” Zijn stem klonk schor. Shanna slikte. “Nou, hier weggaan en alleen verder gaan.” Hij maakte zijn sigaret uit. “Het was moeilijk, maar ik heb het overleefd.” zei hij luchtig. Shanna begreep dat hij haar niet in vertrouwen zou nemen en dat had ze kunnen verwachten. Ze stond op. “Wel, ik hoop dat je een leuke tijd hier hebt en misschien zien we elkaar nog.” Voor ze weg kon lopen had hij haar bij haar schouder gegrepen. “Ik denk inderdaad dat we elkaar nog zien. Véél denk ik.” Shanna probeerde zich los te trekken, maar in plaats van haar los te laten trok hij haar tegen zich aan. “Ik wil weten of dit veranderd is.”, mompelde hij voor zijn mond de hare omsloot. De schok van zijn aanraking deed haar wankelen en ze greep hem vast. Zijn tong streelde haar lippen tot ze hem met een kreun toe liet. Dit was verkeerd! Ze moest hem loslaten, maar het leek alsof ze geen zeggenschap meer had over haar lichaam. Ze kwam zijn tong gretig tegemoet. Na een tijdje verbrak hij de kus, maar hij bleef haar vasthouden. “Dit lijkt ook niet veel veranderd, hè Shanna?” Hij liet haar los en ging de zaal weer in. Shanna had een paar minuten nodig om weer tot zichzelf te komen. Ze ging weer naar binnen en de rest van de avond zag ze hem nauwelijks.

De kus bracht een stormvloed van herinneringen te weeg. Ze ging met Merry naar Sparky’s nadat haar vader het haar verboden had. Ryder had ze al twee hele weken niet meer gezien en Merry had voorgesteld om dan maar stiekem naar Sparky’s te gaan, als haar vader het haar verbood, dan had ze tenminste een kans om Ryder te zien. Hij kwam pas laat op de avond en toen hij haar zag kwam hij meteen op haar af. “Hi, prinses. Wil je nog steeds met me dansen?” Hij pestte haar, maar ze stond op en liep met hem naar de dansvloer. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen zich aan. “Waarom kom je hier niet vaker?” fluisterde hij na een tijdje. “Mijn vader wil het niet. Ik ben hier stiekem naar toegegaan.” Ze hoorde hem in haar haar grinniken. “Dus je hebt je vader getrotseerd?” Ze knikte. “Ja, ik wilde jou graag zien. Je … je komt nooit meer naar m’n school.” Ze voelde hem verstijven. “Ik ben je slaafje niet, prinses. Ik doe wat ik wil.” Shanna stopte met dansen en liet hem los. “Ik wil ook helemaal niet dat je m’n slaafje bent! Ik dacht alleen … ” Ze stopte en beet op haar lip. “Wat dacht je alleen ?” Ze slikte hard. “Ik dacht dat we vrienden waren?” Hij glimlachte schelms. “Vrienden, prinses? Vrienden, komen bij elkaar thuis. Vrienden gaan er samen op uit.” Shanna voelde de tranen in haar ogen prikken. “Dan heb ik me vergist, ik dacht dat jij mijn vriend was.” Plotseling greep hij haar bij de mm en trok haar mee de gang op en naar buiten. “Jij en ik prinses, kunnen geen vrienden zijn. Je vroeg laatst wat ik van je wilde.” Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar wild. Shanna was verstijfd van schrik, toen hij haar los liet. “Oh, prinses, je bent nog zo’n baby!”, zuchtte hij en streelde zacht haar lippen. Shanna duwde zijn hand weg en bracht haar mond naar de zijne. Zijn armen gleden om haar heen, toen was zijn tong in haar mond en dacht ze dat ze zou sterven van genot. Na wat haar een eeuwigheid leek duwde hij haar zachtjes van zich af. Zijn ogen namen haar een hele tijd op. “Is dat wat je wilt?” vroeg hij dan. Ze voelde zich blozen, maar knikte. Hij kuste haar verhitte wangen, haar neus, haar ogen. “En wat als ik meer wil? Kun je me dan stoppen?”, fluisterde hij, terwijl hij haar gezicht bedolf onder zijn kussen. “Ik weet het niet, moet dat dan?” Ze verlangde naar zijn mond, terwijl ze de regen van kussen onder ging. Eindelijk sloot zijn mond zich over de hare. Na een tijd liet hij haar los en ging iets van haar af staan. “Je bent pas zestien.” Hij stak een sigaret op. “Zeventien, en dat heeft er niets mee te maken.” Hij grinnikte. “Zeventien, sorry.” Hij sloeg een arm om haar heen en nam haar weer mee naar binnen. “Morgen gaan we met z’n allen een dagje weg op de motor. Als je zin hebt kun je mee.” Shanna stopte voor de ingang van de zaal en lachte stralend naar hem. En ze ging mee, maar de lange rit op de motor was vermoeiend en de op- en aanmerkingen van zijn vrienden stonden haar steeds minder aan. Ze voelde zich een buitenstaander en dat was ze natuurlijk ook. Aan het eind van die middag wenste ze dat ze nooit mee was gegaan. Ze zaten in een snackbar te bedenken wat ze zouden eten. “Neen! Géén hamburgers!”, riep één van de jongens. “Rijke meisjes eten alleen biefstuk! Nietwaar, Shanna?”, voegde hij er aan toe. Shanna’s ogen spoten vuur, terwijl ze het groepje rond keek. “Ik heb genoeg van jullie getreiter! Ja, ik ben blij dat ik niet uit de Creek kom! En ja, het was ontzettend stom van me om met jullie mee te gaan. Het zal ook beslist nooit meer gebeuren!” Ze was tijdens het praten opgesprongen en rende nu de snackbar uit. Tranen stroomden over haar wangen, ze was kwaad en gekwetst, Ryder had het niet één keer die dag voor haar opgenomen. Hij had zelfs een paar keer om hun stomme grappen gelachen. Opeens hoorde ze de motor naast haar rijden. Ze keek niet op maar bleef doorlopen. “Ben je van plan de hele weg naar huis te lopen?”, vroeg Ryder na een tijdje. Ze gaf hem geen antwoord en bleef stug doorlopen. “Als dat zo is kun je je beter omdraaien, je loopt namelijk de verkeerde kant op.” Ze stopte en keek in zijn bezorgde gezicht. “Kunnen we praten, prinses ?” Ze haalde haar schouders op en alsof dat een teken was stapte hij van de motor en zette hem op z’n standaard. “Kom.” Hij greep haar hand en trok haar mee het parkje in. Ze liepen een tijdje zwijgend naast elkaar, hand in hand. “De jongens menen het niet zo. Ze weten niet hoe ze moeten reageren tegenover jou.” Shanna stopte en draaide zich naar hem om. “Waarom zouden ze anders tegenover mij moeten reageren? Omdat ik toevallig ergens anders geboren ben? Denken ze echt dat ik zo anders ben dan hun vriendinnen?” Ryder legde zijn handen op haar schouders. “Je bént ook anders, prinses. Niet alleen omdat je uit de rijke bum1 komt. Je bent netjes en fris en …….. ” Hij drukte haar plotseling tegen zich aan en verborg zijn mond in haar haren. “En zo verschrikkelijk mooi.”, fluisterde hij schor. Zijn mond gleed over haar wang naar haar mond en Shanna beantwoordde zijn onstuimige kus vol overgave. “O Prinses, ik verlang zo ver­ schrikkelijk naar je.” Zijn mond bleef de hare plunderen en zijn handen streelden haar lichaam koortsachtig. Hij trok haar mee op de grond, terwijl hij haar bleef kussen. Zijn handen openden haar jas en gleden onder haar trui over haar naakte huid. Hij bleef haar kussen en Shanna had het gevoel alsof ze wegzonk in drijfzand. Ze wist dat ze hem moest stoppen, maar de gevoelens die hij opriep waren overweldigend en haar handen streelden zijn rug alsof ze er nooit meer me wou stoppen. Ryder duwde ongeduldig haar trui omhoog en opende haar beha. Zijn vingers streelden haar borsten, zijn duimen pestten haar tepels tot ze hard rechtop stonden. Hij fluisterde onzin woordjes en bracht z’n mond naar haar borst. Ze schrok van de kracht van haar gevoelens en probeerde zijn hoofd weg te duwen. Hij likte en zoog, beet en kuste en haar handen duwden hem vaster tegen zich aan. Opeens was zijn hoofd weg en trok hij vliegensvlug haar trui naar beneden. Hij stond op en schreeuwde iets tegen iemand en kreeg ook antwoord. Shanna was te duf om alles te volgen, maar ze begreep dat één van de jongens hen geroepen had. Ze stond op en maakte haar jas dicht, Ryder’s blik vermijdend. “Het spijt me, Prinses, ik weet niet ….. Ik had nooit …….. Het spijt me.” Ze keek hem aan en glimlachte schuchter. “Het spijt mij ook. Ryder, ik heb nog nooit ….. ik bedoel  ” Ze stopte blozend. Ryder sloeg zijn arm om haar heen en trok haar mee naar de weg. “Ik weet het, prinses. En daar hoef je niet om te blozen.” Ze liepen zwijgend naar de motor en stapten op. Maar hij startte niet meteen. “Is er iets? ” vroeg ze na een stilte. “Ik wilde je geen pijn doen, prinses.” gooide hij er opeens uit. Ze sloeg haar armen om hem heen. “Dat heb je ook niet. Het was  het was het mooiste wat ik ooit heb meegemaakt.” Hij draaide zich naar haar om en keek haar een tijd lang aan, toen glimlachte hij opeens. Zijn oude schelmse lach en Shanna beantwoordde hem. “Voor mij ook, prinses.” Hij kuste licht haar mond. “Voor mij ook.

’s Maandags had ze de hele ochtend vergaderingen met John over een nieuwbouwproject. Toen ze eindelijk op kantoor kwamen, bleek Ryder daar op hen te wachten. Hij begroette hen hartelijk. “Wat kan ik voor je doen?”, vroeg John, die hem ondanks Shanna wel mocht. “Ik wilde Sham1a vragen of ze me ergens mee kan helpen en ik wil met jou graag een afspraak maken voor woensdag, als dat kan.” Shanna keek geschrokken naar hem op, maar hij hield zijn blik op John gericht. Die pakte zijn agenda en maakte een afspraak met hem. “Nou, als je mij wilt verontschuldigen, ik moet verder. Shanna ik zie jou morgen wel, tot ziens.” Hij liep met een afscheidsgroet de deur uit. “Wat wilde je me vragen?”, vroeg Shanna, hij glimlachte vriendelijk naar haar en keek toe hoe zij haar spullen opborg. Hij ging op een hoek van haar bureau zitten. Hij was veel te dichtbij! Hij tuitte zijn mond. “Wel, ik zit met een probleem.” Hij keek haar zwijgend aan, en Shanna knikte verbaasd. “En ik hoopte eigenlijk dat jij me zou kum1en helpen.” Hij scheen een reactie te verwachten dus zei ze: “Vertel het me maar.” Hij knikte en glimlachte. “Ik wil hier in het dorp een huis kopen, en omdat mijn assistente druk bezig is met de voorbereidingen voor de nieuwe fabriek en ik zelf ook weinig tijd heb, wilde ik jou vragen of je niet voor mij kunt rond kijken.” Dat was wel het laatste wat ze had verwacht. “Ben je dan van plan om hier te gaan wonen?” Hij grim1ikte even. “Dat klinkt alsof je dat niet leuk vindt! Neen, ik blijf hier tot de fabriek in bedrijf is, mam· dat gaat toch een paar maanden duren en tot die tijd wil ik wel mijn eigen stekkie hebben.” Ze trok haar wenkbrauwen op. “Kun je dan niet beter iets huren? Of in een hotel gaan zitten?” – “Neen, ik zit al drie, vier maanden per jaar in een hotel. Ik wil hier gewoon mijn eigen huis hebben, ik kan het later altijd weer verkopen. Of ik hou het aan voor als ik hier voor zaken ben.” Het duizelde Shanna een beetje en aan zijn lachende ogen te zien, wist hij dat. “Wel, kan ik op jou rekenen? Tenslotte zijn we al zo lang vrienden.” Shanna trok een gezicht. “We zijn tien jaar geleden bevriend geweest en we zijn als vijanden uit elkaar gegaan. Neen, ik zou niet zeggen dat we vrienden zijn. Vrienden komen bij elkaar thuis, vrienden gaan er samen op uit, weet je nog?” Hij glimlachte waarderend. “Touché! Je hebt een prima geheugen. Maar ik heb je toch altijd als mijn vriendin beschouwd.” Shanna bloosde om de nadruk die hij op die woorden legde, maar zei niets. “Dus … wil je me helpen?” Ze trok een afwijzend gezicht, ze wilde zo min mogelijk met hem te maken hebben, zijn aanwezigheid was veel te verwarrend. En diep in haar hart was ze bang dat ze weer verliefd op hem zou worden en hem een tweede keer verliezen zou ze niet overleven. “Of durf je niet? Ben je bang om een verhouding met me te krijgen?” – “Je hebt nogal een eigendunk! Neen, want ik wil niets met jou!” Hij schudde glimlachend zijn hoofd. “Dat klinkt niet erg overtuigend.” – “Goed! Jij wint! Ik zal wel voor je kijken. En als je nu dan wil vertrekken, want er ligt werk op me te wachten.” Hij stond, nog steeds glimlachend, op en liep naar de deur. Daar draaide hij zich nog even naar haar om. “Bedankt, Shanna, ik bel je nog wel.” Ze knikte koel naar hem en hoorde hem grim1ikend de kamer verlaten.

Ryder liep naar buiten de glimlach nog steeds om zijn mond. Ze was niets veranderd! Nog even fel en even mooi. Mooier zelfs, dan in zijn herim1ering. Hij fronste, hier was hij niet voor gekomen! Hij wilde niet opnieuw verliefd op haar worden. Hij was gekomen om zijn verleden af te sluiten. En wraak te nemen op het dorp en Sham1a Trahers. Het dorp had hem nu met open armen ontvangen en niemand scheen zich de tijd te herim1eren dat dat anders was geweest. Geld opent alle deuren, bedacht hij met een grijns. Toch had hij verschillende belangrijke personen al een gevoelige klap gegeven. De enige bank in het dorp met aan het hoofd de familie Casler, had hij rustig meegedeeld dat de fabriekszaken door de Fortunebank in het nabij gelegen Barbaraville werden geregeld. De altijd hooghartige heer Casler had een knieval voor hem gemaakt, maar hij was beleefd vriendelijk, afwijzend gebleven! En er waren meer personen die de goede zaken van de fabriek aan hun neus voorbij zagen gaan. Nu Shanna nog. Hij zou zorgen dat ze verliefd op hem werd en dan zou hij haar net zo hard laten vallen als zij destijds bij hem had gedaan. Daarna zou hij weer ve1trekken en de fabriek overlaten aan één van zijn medewerkers. Hij stapte in zijn auto en reed weg, terwijl hij het onrustige gevoel dat Shanna bij hem teweeg had gebracht, probeerde te negeren.

Shanna werd wakker van de deurbel, die iemand zonder onderbreking ingedrukt hield. Ze keek op haar wekker, acht uur, zaterdagochtend! Welke idioot belde haar op haar vrije dag uit bed. Ze trok haar ochtendjas aan en liep naar de deur, onderwijl de meest sadistische manieren om iemand te vem1oorden bedenkend. Ze trok de deur open en keek in het lachende gezicht van Ryder Holt. “Ik neem aan dat je dood wilt?”, snauwde ze hem toe, haar stem nog schor van de slaap. Hij schudde zijn hoofd en toverde een kop koffie te voorschijn. Ze keek er boos naar. “Je wilt me toch niet vertellen dat je geen koffie lust? Terwijl je net uit bed komt?” Hij ging met de koffie heen en weer voor haar gezicht. “Ik lust geen koffie. Als dat alles was, ga ik weer naar bed.” Ze wilde de deur dicht gooien, maar hij hield hem tegen. “Ik heb ook nog verse croissants meegebracht. Eten doe je toch nog wel?” Hij maakte de papieren zak open en bood haar de zak aan. Ze keek even naar de zak en dan naar hem. “We kunnen samen ontbijten en als je me binnen laat zal ik thee voor je zetten. Dat lust je toch wel?” Shanna knikte en schudde dan haar hoofd. Ze wilde hem helemaal 11iet binnen hebben, maar hij was al naar de woonkamer gelopen. Ze haalde haar schouders op en volgde hem. “Waarom denk je dat ik met jou wil ontbijten?”, vroeg ze terwijl ze een croissant van hem aannam. Ze liet zich op de bank vallen en begon te eten. “Ik wil graag met jou ontbijten, Shanna.” Hij nam zelf ook een broodje. “Eigenlijk wil ik van alles graag met jou doen.” Hij bleef haar intens aankijken. Shanna keek hem geschrokken aai1 bij deze woorden. “Je hoeft niet zo verbaasd te doen. Volgens mij voel jij het zelfde als ik.” Hij stond op en Shanna zette zich schrap. Hij glimlachte spottend naar haar, liep naai· de keuken en ging water opzetten. “Als jij je nu even opknapt, kunnen we zo meteen echt ontbijten.”, zei hij, terwijl hij de keukenkastjes begon te inspecteren. Shanna bleef hem even opnemen en bedacht dat ze dit toch niet zou winnen. Met een grom vertrok ze naar de badkamer. Ze deed extra lang over het douchen en aankleden, en kwam een half uur later de kamer weer in. Ryder zat op de bank de krant te lezen, maar keek glimlachend op toen zij binnen kwam. “Klaar?”, vroeg hij, terwijl hij de krant opvouwde. Ze knikte, zijn glimlach was zijn oude schelmse glimlach vai1 vroeger en haai· lichaam reageerde er onmiddellijk op. Neen, dacht ze opstandig, ik trap er niet in. “Ja, nou waar is mijn ontbijt?” Ze draaide zich om naar de eettafel en zag dat hij alles al klaar had staan. “Uw ontbijt staat op u te wachten, mevrouw.” Klonk hij veel te dichtbij. Hij schoof de stoel voor haar bij en wachtte tot ze ging zitten, daarna nam hij tegenover haai· plaats. “Dankjewel voor het ontbijt, ook al heb ik er duidelijk niet om gevraagd om op mijn vrije dag om acht uur uit mijn bed gebeld te worden.” Hij grinnikte. “Niet zo boos, ik ben nu eenmaal een ochtend mens en ik heb me hier de hele week al op verheugd.” Zijn ogen lachten haai· toe. Ze nam zich voor om zich niet te laten vermurwen. “Zo, dus je wist de hele week al dat je zo vroeg bij me op de stoep zou staan?” Hij knikte glimlachend. “En het kwam niet in je op, mij te vragen wat ik daar van zou vinden?” Hij had net een hap genomen en schudde zijn hoofd. Ze wachtte tot hij zijn eten had doorgeslikt. “Ik wist bijna zeker dat je me dan had verboden om te komen. Én ik was niet van plan om hier voor tien uur te zijn, maar ik hield het niet langer uit.” Ze moest ondanks zichzelf lachen. “Eindelijk.”, zuchtte hij tevreden en toen zij haar wenkbrauwen optrok. “Ik heb je al zo lang niet zien lachen, prinses.” Ze zag hem schrikken bij dat woord en zelf schrok ze er ook van. Ze gingen zwijgend verder met het ontbijt. Alle twee door dat woord met herim1eringen overspoeld. Toen ze klaar waren stond hij erop om alleen af te wassen en te drogen en Shanna ging in de woonkamer de krant lezen. Niet dat ze veel las. Ze probeerde te bedenken waar hij nu precies mee bezig was. Hij was charmant, vriendschappelijk en toch ve1trouwde ze hem niet. En toen hij haar prinses had genoemd, zijn kooswoordje vai1 vroeger, was hij er zelf van geschrokken! “Shanna, ik ga weer, ik heb vandaag nog veel werk te doen.” Als ze al verbaasd was door zijn woorden liet ze dat niet merken, ze knikte alleen. “Goed. Heb je al voor me rond gekeken?” Hij was bezig zijn jas aan te trekken. “Neen, ik … ik zal er deze week mee begi1men.” Hij keek haar aan en knikte. “Kan ik je van de week bellen om een eetafspraak te maken? Ik weet nu nog niet wanneer me dat lukt, maar ….” Shanna knikte weer. Hij knikte ook en deed een stap naar haar toe. “Ik mag je zeker niet kussen, hè?”, vroeg hij met zijn schelmse lach. Shanna boog zich daar hem toe en kuste zijn wang. “Dag, Ryder.”, zei ze terwijl ze de deur voor hem opende. Hij stapte naar buiten. “Dag. Shanna.” Ze sloot de deur achter hem. Waarom had ze het gevoel dat ze hem gekwetst had? Zijn ogen hadden, een moment voor ze de deur sloot, zo droevig gestaan, dat ze hem het liefst weer naar bim1en had getrokken! Ze zuchtte diep. Dit was niet goed. Dit was helemaal niet goed! Ze moest er voor zorgen dat ze hem niet meer zag. Geen eetafspraak, geen ontbijt, niets! Ryder Holt hoorde niet in haar leven. Ze zuchtte weer. Waarom voelde ze zich nu dan zo eenzaam?

Ryder was de hele dag hard aan het werk en probeerde niet aan het ontbijt te denken. Het was zijn bedoeling geweest om Shanna langzaam aan te veroveren en niet bedacht hij, terwijl hij met een woest gebaar het rapport dat hij had zitten lezen, wegsmeet, dat hij zelf weer voor haar zou vallen. Prinses! De laatste keer dat hij dat gezegd had, had hij haar gehaat! En nu was het als een liefkozing over zijn lippen gekomen! Zijn gedachten dwaalden af naar die laatste avond. Hij was die dag vrijgelaten en op zoek naar haar. Hij wist dat ze niet thuis was, dat had haar vriendin hem ve1teld. Opeens zag hij haar lopen met Bob, hij stuurde de motor naar hen toe en stopte vlak voor hen. “Ryder!”, riep ze en Bob begon meteen te zeggen dat ze geen moeilijkheden wilden. Hij sprong van zijn motor en ging voor hen staan. “Jan1IT1er, ik heb echt zin in moeilijkheden, Bob.” Hij hield zijn ogen op Bob gericht, hij kon haar niet aankijken. “Man, Ryder, wij hebben je toch niks gedaan! Laat ons nou gewoon doorlopen.”, begon Bob en Shanna praatte er door heen. “Ryder! Wat is er aan de hand? Ryder? Praat tegen me?” – “Weet je Bob, ik mag jou wel, maar je kiest de verkeerde vriendinnetjes.” Hij keek naar Shanna en zag dat ze bloosde. “Kijk, ze bloost, maar zo onschuldig is ze niet, hè prinses.” Hij zag een gekwetste blik in haar ogen komen, het gaf hem een goed gevoel, maar het was niet genoeg. “Ryder, laat ons nou gewoon….”, begon Bob, terwijl hij hem tegen de schouder duwde. Ryder sloeg zijn arm weg. “Niet doen, Bob, ik houd er niet van als mensen me duwen.” Shanna ging voor Bob staan. “Ryder, alsjeblieft, kunnen we even praten? Waarom ben je zo kwaad op me? Alsjeblieft?” Hij deed een stap bij haar vandaan. “Moet ik dat nog ve1tellen, prinses? Goed, ik dacht met mijn domme Creek-brein, dat als ik gearresteerd zou worden wegens verkrachting er te11IT1inste één persoon in dit deel van de stad zou zijn, die mij zou geloven.” Shanna kwam dichter naar hem toe. “Ik geloofde jou ook! Hoe kun je dat denken!” Hij duwde haar van zich af. “Ik heb je gezicht gezien, toen ze me vastnamen en dat sprak boekdelen. Maar ik had niet anders van je moeten verwachten, hè. Waarom zou je mij geloven als er iemand uit je eigen kring zoiets beweert?” Shanna kwam weer op hem af. “Dat is niet waar, Ryder! Ik weet niet wat je gezien hebt op mijn gezicht, maar … “Hij duwde haar weer van zich af, iets te hard zodat ze viel. Onmiddellijk kwam Bob op hem afgestormd, met de bedoeling hem te slaan. Ryder greep hem beet. “Niet doen, Bob. Zoals ik al zei, ik heb niets tegen jou.” – “Je hoeft Shanna niet te slaan! Toevallig is ze mijn vriendin.” Ryder lachte om die woorden. “Jouw vriendin? En van wie nog meer? Ik heb haar al uitgebreid gehad en eerlijk gezegd, Bob, viel ze goed tegen.” Hij keek naar Shanna, die hem geschokt aankeek. “Ik haat je Ryder Holt!”, schreeuwde ze naar hem. Hij stapte op zijn motor. “Dat gevoel is geheel wederzijds, prinses!” Met die woorden reed hij weg. Weg bij Shanna, weg uit het dorp.

Shanna had de hele dag lopen piekeren wat Ryder nu van haar wilde, maar ze kwam er niet uit. Ze geloofde niet dat hij, opnieuw, verliefd op haar was geworden. Hij was niet oprecht, dat voelde ze en toch hoopte ze, eigenlijk tegen beter weten in, dat hij het wel meende en dat ze echt opnieuw konden beginnen. Ze ging vroeg naar bed en werd om half twaalf wakker van de telefoon. “Hallo?”, mompelde ze slaperig. “Hallo Shanna, bel ik je nu al weer wakker?” Zijn stem klonk spottend en Shanna was meteen klaar wakker. “Ryder Holt! Ik sliep al! Wat ben je van plan? Me langzaam te vermoorden door me m’n slaap te onthouden?” Hij lachte diep. “Neen, liefje, dat nooit! Het spijt me dat ik je wakker bel. Maar ik verlangde opeens zo naar je stem.” Shanna zuchtte diep. “Je belt me dus zomaar. Voor niets! Om half twaalf ’s nachts!” En voor hij iets kon zeggen gooide ze de hoorn op de haak. Even later werd er weer gebeld. “Dit is mijn antwoordapparaat.”, snauwde ze in de hoorn en hoorde hem weer grinniken. “Het spijt me echt en ik beloof je dat ik in het vervolg niet zo laat meer bel.” Ze antwoordde niet en het bleef even stil.

“Shanna, ben je nog wakker?” – “Ja.” –

“Wat moet ik nog meer zeggen om het goed te maken?” – “Dit kun je niet goed maken.” –

“Ik bedenk wel iets. Ga nu maar snel weer slapen en droom van mij, dan droom ik van jou.” – “Dag, Ryder” –

“Slaap zacht, Shanna.”

De daarop volgende dagen zag of hoorde ze niets van hem. Midden in de week werd ze door haar werk opeens herinnerd aan haar belofte om een huis voor hem te zoeken. Een makelaar wilde een afspraak met John maken en omdat ze net aan Ryder dacht, ze dacht eigenlijk de hele dag aan hem, begon ze tegen hem over een huis. Hij had maar twee huizen staan in hun dorp en Shanna maakte een afspraak om zaterdag met hem de huizen te bezichtigen. Vrijdagochtend belde Ryder haar op het werk. “Shanna, met mij. Ik wil vanavond met je eten.”, begon hij, toen ze haar naam had gezegd. “Jij ook een goedemorgen.”, gaf ze als antwoord. “Liefje, ik heb het razend druk, sorry. Kan ik je om zeven uur afhalen?” Zijn stem klonk gejaagd, er klonken andere stemmen op de achtergrond. “Neen, ik heb voor vanavond al een afspraak.” Het bleef even stil aan de andere kant. “Met een man?” Ze onderdrukte haar gegrinnik. “Ja, Ryder met een man.” Ze hoorde hem vloeken en hield de hoorn wat van haar oor. “Ik kon je niet eerder bellen, ik werk me de hele week gek om vanavond een paar uur vrij te hebben.” Het bleef even stil. “Zeg hem af.” – “Wat?” – “Alsjeblieft, zegje afspraak af.” Ze haalde diep adem, ze liet zich niet overhalen. “Neen, dat doe ik niet. We eten wel een andere keer san1en, Ryder” Hij vloekte weer, zachter nu. “Maai· ik moetje vanavond zien!” Ze lachte nu hardop. “Ryder, heeft iemand je wel eens verteld dat je net een verwend jongentje bent? Neen? Nou, bij deze dan. O ja, morgen heb ik een afspraak met een makelaar om twee huizen voor jou te bekijken, ik hou je op de hoogte. Dag, Ryder.” En zonder zijn ai1twoord af te wachten legde ze de hoorn op de haak. Ze beet op haar lip. Ze had helemaal geen afspraak voor vanavond. Omdat ze geen leugenaar wilde zijn, belde ze Warren op of hij zin had in gezelschap, dat had hij wel en ze spraken af dat Shanna naar hem zou komen en dat ze samen zouden koken. Ze voelde zich na deze afspraak minder bezwaard dat ze Ryder had voorgelogen. Ze moest sterk zijn en hem niet toelaten in haar leven!

Wanen was zoals gewoonlijk opgewekt, maar na het eten installeerde hij haar op de bank en ging tegenover haar zitten. “Goed, vertel het nu maai· eindelijk.” Hij keek haar afwachtend aan. Shanna trok een gezicht. “Jij kent me veel te goed. Het is Ryder.” Zijn wenkbrauwen schoten omhoog, maar hij zei niets. “Hij eh hij probeert me geloof ik te versieren.” Warren schoot in de lach. maar herstelde zich na haar boze blik. “Geloof je dat? Is het zo lang geleden dat iemand dat heeft gedaan dat je niet meer weet of het zo is?” – ” Neen, en dat weet je best. Ik vertrouw hem niet, er klopt iets niet aan zijn gedrag.” Ze keek hem nu aan. “Hij zegt en doet de juiste dingen, maar … hij meent het niet. Ik heb het rare idee dat hij wraak wil nemen.” – “Wraak? Jij hebt hem toch nooit iets misdaan?” Ze schudde haar hoofd en zuchtte. “Neen, maar hij dacht dat ik Rachelle geloofde toen die hem aan had gegeven voor verkrachting, ik begrijp nog steeds niet hoe hij daar bij kwam. Hij zei toen dat hij aan mijn gezicht had gezien dat ik haar geloofde, maar dat was niet zo. Toen die politiemensen hem kwamen arresteren, was ik geschokt en … en boos, maar niet op hem!” Warren  pakte haar handen in de zijne. “Dat weet ik allemaal al, liefje. Dit moet je hem vertellen.” Ze schudde haar hoofd. “Neen. Hij heeft mij nooit gevraagd wat ik geloofde! Hij stond daar maar en beschuldigde mij en vernederde mij en hij heeft mij nooit gevraagd of hij wel gelijk had. Hij deed waar hij mij van verdacht, me veroordelen zonder bewijs.” Warren kneep even in haar handen en schonk wat te drinken in. “Toch zul je met hem moeten praten, want volgens mij … ” – “Neen!” – “Want volgens mij houd je nog steeds van hem. En misschien houdt hij ook nog steeds van jou.” Ze schudde wild haar hoofd. “Waarom komt hij dan juist hier een nieuwe fabriek openen? Dat zou hij toch overal kunnen doen? Waarom probeert hij jou te versieren?” Shanna nam een slok van haar drinken. “Wraak. Het verhaal gaat dat de Caslerbank van hem te horen heeft gekregen dat zijn zaken door de Fortunebank in Barbaraville geregeld gaan worden, terwijl het toch de normaalste zaak zou zijn als de Caslers die order hadden gekregen. Maar Casler is een oom van Rachelle!” Wanen maakte een afkeurend geluid. “De complottheorie.” – “Neen, hij is hier alleen maar gekomen om wraak te nemen en ik ben één van de genomineerde slachtoffers. Hij doet van alles zodat ik weer verliefd op hem word en dan … ” Ze beet op haar lip. “En dan? Beschuldigt hij jou van verkrachting?” Warren was duidelijk geërgerd. “Neen, dan laat ie me vallen, zoals hij denkt dat ik hem heb laten vallen.” Het bleef een tijdje stil. “Warren?” Hij keek op bij de wanhopige klank in haar stem. “Ik geloof dat ik nog steeds van hem houd.”, snikte ze opeens. “O, meisje!” Hij trok haar in zijn armen en zij huilde bij hem uit.

Het was al half twee toen Shanna haar auto voor haar deur parkeerde. Het gesprek met Wanen had haar goed gedaan, maar ze wist nog steeds niet wat ze nu met Ryder aan moest. Ze liep naar de deur en zocht haar sleutel. “Dat was me het afspraakje wel.” Geschrokken deinsde ze achter uit. “Ryder! Wat doe jij hier?” Ze hield haar hand op haar op hol geslagen hart. Hij pakte haar schouders beet. “Het spijt me, ik wilde je niet laten schrikken. Ik wachtte op jou.” Shanna slikte hard. “Je … _je wist toch dat ik vanavond niet thuis was?” Hij knikte, pakte de sleutel uit haar handen en opende de deur. Hij duwde haar naar binnen en sloot de deur achter zich. “Ryder, het is half twee, ik ben moe en ik wil naar bed.” Hij volgde haar de woonkamer in. “Ik ga graag met je mee.” En bij haar blik, “Sony, het was ook zo verleidelijk.” Ze schudde met een medelijdende blik haar hoofd. Hij zuchtte. “Okay! Ik was thuis aan het werk, en ik werd gek van de gedachte van jou bij een andere man. Op het laatst kon ik echt niet meer werken en ben ik hier naar toe gereden.” Hij keek haar opmerkzaam aan. Opeens kneep hij zijn ogen een beetje dicht en kwam vlak voor haar staan. “Je hebt gehuild!”, zei hij haast beschuldigend. Shanna wilde van hem wegdraaien, maar hij greep haar bij de schouders. “Wat heeft die klootzak gedaan? Heeft ie je pijn gedaan?” Zijn stem klonk woedend en Shanna schudde verbaasd haar hoofd. “Ik was bij Warren.” Hij fronste zijn wenkbrauwen. “Warren, je hebt hem ontmoet op de party van wethouder Tree. Hij is mijn beste vriend, ik was een beetje verdrietig en hij heeft mij getroost.” Hij was haar de hele tijd op blijven nemen. “Warren is geen minnaar.”, constateerde hij rustig en Shanna glimlachte. “Wanen is een vriend, de beste die iemand zich kan wensen.” Hij knikte. “Waarom heb je dat vanmorgen niet tegen me gezegd?” Shanna knipperde met haar ogen. “Wat?” – “Dat je gewoon met een vriend uitging. Geen mim1aar.” – “Dat heb je me niet gevraagd.” – “Ik heb gevraagd of je met een man uit ging.” – “Nou, Warren is toch ook een man!”, wierp ze tegen, alhoewel ze heus wel begreep wat hij bedoelde. “Wilde je me jaloers maken, Shanna?” Ze schudde heftig haar hoofd. “Want dan is je dat uitstekend gelukt.” Hij trok haar tegen zich aan, en zijn mond vond de hare in een hongerige kus. Shanna kon niet anders dan zijn passie beantwoorden. Na een eindeloze tijd hief hij zijn hoofd op en trok haar dicht tegen zich aan, haar gezicht tegen zijn borst. “Je weet dat ik met je wil vrijen, Shanna, hoe lang laat je me nog wachten?”, hoorde ze hem zeggen. Ze duwde zich van hem af en liep een eindje van hem vandaan. “Ik vrij niet zomaar met iedereen.” Hij zuchtte. “Ik ben ook niet zomaar iedereen.” Shanna kneep haar handen in elkaar, ze moest nu sterk zijn! “Ik kan dit niet zomaar … ik … ik moet hier over nadenken.” Ze keek in zijn ogen en hij hield haar blik een lange tijd gevangen. Tenslotte knikte hij en liep naar de voordeur, waar hij zich even omdraaide. “Denk er over, Shanna, maar niet te lang, ik ben geen geduldig man.” Hij liep naar buiten en trok de deur dicht. Shanna liet zich op de bank vallen en liet de afgelopen minuten door haar hoofd spelen.

Ze sliep niet goed die nacht en was dus niet op haar best toen ze de volgende ochtend haar huis verliet om naar de makelaar te gaan. Ze opende haar voordeur en botste bijna tegen een auto op die vlak voor haar deur geparkeerd stond. Ze wilde net uitvallen toen Ryder uit de auto stapte. “Goedemorgen!” Voordat ze iets kon zeggen kuste hij licht haar mond. “Wat doe jij hier?”, dat klonk veel te vriendelijk! “Op jou wachten. Ik heb vannacht lang doorgewerkt en vam11orgen vroeg het één en ander gedaan, zodat we samen naar de makelaar kum1en.” Tijdens het praten had hij haar in zijn auto geïnstalleerd. “Wacht even!”, zei ze toen hij de auto startte. “Ik dacht dat ik dit voor jou deed omdat jij er geen tijd voor had?” Hij grinnikte. “Dat klopt, maar ik vertel je net dat ik er tijd voor gemaakt hebt.” Hij keek even opzij. “Natuurlijk alleen vandaag. Even de huizen bekijken, de rest moet jij voor me afhandelen.”, liet hij er haastig op volgen. Het bleef even stil, Shanna voelde hem naar zich kijken, maar ze deed net of ze dat niet zag,. Hij vroeg waar ze met de makelaar af had gesproken en zij gaf hem het adres. Het was een mooi oud herenhuis, te groot voor een man alleen. Ze liepen naar het huis toe en de makelaar kwam hen al tegemoet. “Goedemorgen. Ik zie dat u uw man heeft meegenomen! Mooi, het is altijd beter dit soort dingen samen te beslissen.” Hij stelde zich voor aan Ryder. “We zijn niet getrouwd.”, deelde Shanna de man mee, toen Ryder dit naliet te doen. “Nog niet, liefje.”, zei hij haar bij de am1 nemend, toen de makelaar iets wilde zeggen. “O, ik begrijp het. Wel, komt u verder dan kunt u het huis van binnen zien.” Shanna trok een gezicht naar Ryder, maar beantwoordde zijn glimlach wel. Tijdens de rondgang door het huis, bleef Ryder haar vasthouden maar Shanna vergat zelfs dat toen ze het huis van bim1en zag. Het was een prachtig huis, binnen was alles gemoderniseerd en Shanna werd er onmiddellijk en totaal verliefd op. “En wat vindt u er van? Zoals u ziet, zou u er zo in kunnen trekken, alleen wat meubels erin en klaar!” De man keek naar Ryder en Ryder keek naar haar. “Wat vind jij er van?” Ze knipperde met haar ogen. “Het is een prachtig huis.” Hij bleef haar aankijken en toen ze niet verder ging. “Maar?” Ze glimlachte. “Maar een beetje te groot voor jou alleen.” Hij tuitte zijn lippen. “Zou jij hier willen wonen?” en bij haar gezicht “als je het kon kopen?” Ze beet op haar lip. “Het is een droom van een huis, Ryder, de keuken is perfect, de badkamer, alles, en als ik een gezin had en het geld, tja ik   maar het is voor jou en dan vind ik het een beetje te groot.” Ryder knikte en wendde zich tot de makelaar met een paar vragen. Shanna liep vast naar buiten en wachtte daar op hen. Het tweede huis viel tegen, het was oud van binnen en buiten en er zou heel veel aan gedaan moeten worden voordat je er in zou kunnen wonen. De makelaar beloofde dat hij nog een afspraak zou maken en nam afscheid. “Kom, ik breng je thuis.” Ryder hield het autoportier voor haar open en ze stapte in. “Jammer, hoor.”, zuchtte Shanna, toen ze langs het herenhuis reden. “Wat is jammer?” Ze draaide zich om, om nog even naar het huis te kijken. “Dat je alleen bent, het was echt een heel mooi huis.” Hij schoot in de lach en zij keek verbaasd op. “Vind je het jammer dat ik alleen ben of dat het huis te groot is naar jouw zin?” Ze glimlachte, maar gaf hem geen antwoord. Na een tijdje stopte hij bij een restaurant. “Wat gaan we doen? Ik dacht datje me thuis zou brengen?” Hij opende het portier voor haar. “Vrees niet, schone jonkvrouwe! Ik breng je thuis, maar eerst geef ik je te eten.” En zonder veel protest ging ze met hem mee het restaurant in. Nadat de ober hen wat te drinken had gebracht, begon Ryder weer over het huis. “Als ik je nu zou ve11ellen dat ik trouwplannen heb, zou je me dan aanraden het huis te kopen?” Zijn gezicht stond spottend en Shanna haalde haar schouders op. “Heb je die dan?” Hij bleef haar intens aankijken. “Heb ik wat?” Ze sloeg vertwijfeld haar ogen op. “Trouwplannen. Heb je die?” Hij glimlachte. “Interesseert je dat dan?” Ze keek in zijn ogen en bleef zijn blik trotseren. “Ja, Ryder, dat interesseert me.” Hij trok zijn wenkbrauwen op. “En waarom?” Ze knipperde haar ogen. “Als een man mij zegt dat hij met me wil vrijen, dan wil ik wel weten of hij niet al een relatie heeft.” Dat antwoord had hij duidelijk niet verwacht, hij wendde zijn blik af en het bleef een tijd stil. “Ik heb geen trouwplannen. Ik ben al eens getrouwd geweest, één keer is voor mij genoeg.” Shanna gaf hier geen commentaar op.

Natuurlijk had hij geen trouwplannen. Hij had alleen gezegd dat hij met haar wilde vrijen, en bedacht Shanna, àls ze dat zou doen, dan was dat ook alles wat ze van hem kon verwachten. Hij zou hier maar een korte tijd blijven. “Hoe zijn we ins hemels naam op dit onderwe1v gekomen?”, ging hij opeens verder. Voor Shanna daar op kon reageren werd hun eten gebracht, en besteedden zij al hun aandacht aan het eten. Na het eten bracht Ryder haar thuis en nam afscheid met de woorden dat hij nog werk te doen had. Shanna liet hem zonder protest gaan.

Die middag kwam Meredith bij haar op bezoek. Ze dronken wat en kletsen over van alles en nog wat. “Hoe staat het tussen jou en Ryder?”, vroeg ze na een tijdje. Shanna zuchtte, hier had ze op kunnen wachten. “Hij zei letterlijk dat hij met me wil vrijen.” Merry sperde haar ogen open en stootte en ongelovig lachje uit. “Wat?” Shanna knikte. “Hij is lief en vriendelijk en probeert me telkens te kussen.” – “En hij wil met je vrijen!” Shanna knikte weer en beet op haar lip. “Maar ik heb het gevoel dat … ” – “Wat?” – “Dat hij me helemaal niet wil.” – “Kun je dat even uitleggen? Hij zegt dat hij met je wil vrijen, hij probeert je te kussen, maar … ” – “Goed, goed! Ik weet dat het raar klinkt, maar zo voel ik het. Als hij per ongeluk iets echt liefs zegt dan schrikt hij daar zelf van en … Ach ik weet het niet. Ik denk dat hij gewoon wraak wil nemen.” En bij Merry’s protest. “Echt! Ik denk dat hij wil dat ik weer voor hem val en dat hij me dan dumpt, zoals hij denkt dat ik hem gedumpt heb.” Merry schudde fronsend haar hoofd. “Shanna ik weet niet of je het weet, maar dat is tien jaar geleden! Denk je nou echt dat dat nog steeds belangrijk voor hem is? Je zei zelf dat hij getrouwd is geweest, hij heeft na jou nog meer relaties gehad. Net als jij.” Shanna haalde haar schouders op: “Misschien stel ik me inderdaad aan. Maar hij is voor mij altijd het belangrijkst geweest.” Merry sloeg een arm om haar heen. “Dat weet ik toch. Ik was erbij.” Ze grinnikte opeens. Ik ben er altijd bij.” Shanna maakte zich los en gaf haar een glimlach. “En zo hoort het ook, als m’n beste vriendin. Zullen we iets leuks gaan doen?” Ze gingen de stad in en samen naar een film en uit eten. Na het eten kwam Meredith op hun gesprek terug. “Ik vind dat je, als je zo onzeker van hem bent, hem moet vragen wat hij nou precies van je wil.” Shanna trok een gezicht. “En als hij dan zegt dat hij alleen met me wil vrijen?” – “Dan weet je dat in ieder geval. Wil jij meer? Dat is de belangrijkste vraag.” Hier gaf ze geen antwoord op. ’s Nacht in bed speelde die vraag door haar hoofd. Wat wilde zij van Ryder? Ze schrok zelf van het antwoord. Ze wilde een leven met hem. Zou het genoeg zijn als hij haar alleen voor een avontuurtje wilde? En zou ze het zichzelf ooit . vergeven als ze hem nu afwees? Beter een paar maanden met hem dan helemaal niets! Als hij dan weg zou gaan zou ze in ieder geval haar herinneringen nog hebben.

Ze zag hem dat weekend niet meer. ’s Maandags had hij nog steeds niks van zich laten horen. En dinsdagavond toen ze naar huis ging was ze er van overtuigd dat hij haar niet meer wou zien. Ze at wat voor de televisie en viel op de bank in slaap. Ze werd wakker van de deurbel. Tien uur! Ze sprong op en rende haast naar de deur. “Hi, Shanna, heb ik je alweer uit bed gebeld?” Ze liet hem binnen. “Neen, ik was op de bank in slaap gevallen.” Ze liepen de woonkamer in. “In je nachtjapon?” Ze knikte en voelde zich warm worden onder zijn blik, die langzaam over haar lichaam zwierf. “Ik .. eh .. ik was moe en had me vast omgekleed.” Hij ging zitten. “Voor mij hoef je je niet te verontschuldigen! Je ziet er …… verleidelijk uit.” Ze bloosde. “Wil je iets drinken?” Hij schudde glimlachend zijn hoofd. “Neen. Ik ben geen gewone gast en je hoeft me ook niet zo te behandelen. Kom zitten.” Hij sloeg met zijn hand op de plaats naast hem, maar ze ging in een stoel zitten. “Ook goed.”, zei hij spottend. “Ik kom afscheid nemen. Ik moet helaas een week of twee naar het hoofdkantoor.” Shanna zei niets, maar wachtte af. “Kom je nog terug?”, vroeg ze tenslotte toen hij haar alleen aan bleef kijken. Zijn ogen gingen iets verder open. “Wil je dat?” Zijn stem klonk vreemd schor. Shanna bleef zijn blik trotseren en knikte. Hij glimlachte opeens, zijn schelmse lach van vroeger. “Natuurlijk kom ik terug. Ik wilde je vragen of je mijn huis in wil richten, als ik dan terug ben, kan ik er in.” Shanna knipperde met haar ogen. “Je huis?” Hij knikte en zijn ogen lachten. “Ik heb dat veel te grote huis toch maar gekocht.” – “Wat?” Shanna sprong op met een lach op haar gezicht. “Echt?! Oh, Ryder, wat heerlijk!” Ze omhelsde hem en gaf hem een klapzoen. Hij keek haar lachend aan. Opeens had ze door wat ze deed, ze bloosde, liet hem los en ging weer zitten. “Ik bedoel … nou ja, ik ben echt verliefd geworden op dat huis.” Hij lachte nu hardop. “Ik weet het. Ik zag het aan je gezicht toen we er waren. En, wil je het voor me inrichten?” Ze beantwoordde zijn glimlach. “Graag.” Hij stond op. “Goed. Daar had ik al op gerekend.” Hij pakte zijn portefeuille en haalde er een bankpas uit. “Hier deze is voor jou, je kan er zoveel af halen als je nodig hebt.” Shanna keek naar de pas en naar zijn glimlachende gezicht. “Ik weet niet   ” Ze beet op haar lip en zag hem fronsen. “Het is gewoon een pas, Shanna.” Ze knikte, maar nam hem niet aan. “Ryder, ik….”Ze zuchtte. “Ik kan toch vragen of de winkels een rekening sturen?” Hij schudde langzaam zijn hoofd. “Ben je bang om mijn geld uit te geven?” Hij greep haar onverwachts bij haar schouders. “Ben je bang om wat men zou kunnen zeggen? Shanna Trahern met die vreselijke Ryder Holt” Ze schudde haar hoofd, trok zich los en liep een eindje van hem weg. “Neen, maar ik   ik wil je niet vertrouwen.” Hij was met twee passen bij haar en greep haar weer beet. “Jij wil mij niet vertrouwen?”, herhaalde hij en dwong haar hem aan te kijken. “Ik … ik denk … “Ze haalde trillend adem. “Zeg het, Shanna.”, zijn stem klonk schor. “Jij wil dat ikje ve1irouw.”, gooide ze eruit en hij knikte. “Ik vertrouw jou ook.” Ze beet op haar lip. “Is dat zo, Ryder?” En toen hij knikte. “Tien jaar geleden vertrouwde je me niet. Je nam zonder meer aan dat ik je veroordeelde. Je zag mij als de vijand. Je vroeg niets, je beschuldigde me, je vernederde me, je liet me in de steek.” Ze keek hem aan. “Je vertrouwde me niet.” Hij liet haai· na deze woorden los en liep naar de bank, daar bleef hij met z’n rug naar haar toe staan. “Ik vertrouw je nu, Shanna, met mijn huis, met mijn geld.” Toen zij bleef zwijgen, draaide hij zich weer naar haar toe. “Ik kan het verleden niet veranderen.” Ze schudde haar hoofd. “Ik ook niet.” – “We kunnen opnieuw beginnen.”, zijn stem klonk vreemd. De tra11en sprongen in haar ogen, waarom kon ze hem niet ve1irouwen, terwijl ze het zo graag wilde? “Shanna?” Opeens was hij bij haai· en drukte haar dicht tegen zich aan. “Niet huilen! Ik wil je geen pijn doen, prinses.” Hij dwong haar hem aan te kijken en na een hele tijd kuste hij zacht haar mond. Hij liet haar los en zij keek toe hoe hij naar de deur liep. “Ik zal iemand anders vragen het huis in te richten.” Toen ze niet reageerde, keek hij haai· aan. “Dat is toch wat je wil?” De tranen liepen nu over haar wangen. “Neen, maar het is beter.”, haar stem klonk vermoeid en hij knikte. “Goed. Ik zie je wel als ik weer terug ben.” Hij opende de deur. “Denk niet dat dit iets verande1i, Shanna, ik wil je nog steeds.” En met deze woorden verliet hij haar huis.

De daarop volgende dagen moest Shanna steeds aan dit gesprek terugdenken. Ve1irouwde hij haar echt? Wilde hij echt opnieuw beginnen? En wilde zijzelf dat? Zou ze de pijn overleven als hij haar verliet? Ze sprak er met Warren over en met Merry. Maar ze kwam er niet uit. Ze hoorde van Merry dat er een medewerkster van Ryder in de stad was gekomen en dat die bezig was zijn huis in te richten. “Ze is heel erg mooi om te zien en ze heet Francine Darwin. Er gaan geruchten dat zij bij hem in dat huis trekt, maar waarom zou hij dan achter jou aan zitten? Mensen roddelen altijd. Bob is helemaal ondersteboven van haai·, ze schijnt ook erg vriendelijk te zijn.” Shanna kreeg tijdens dit telefoongesprek steeds meer hoofdpijn en maakte snel een eind aan het gesprek. Twee dagen later stond er een beeldschone vrouw voor haar bureau. “Goedemorgen, u bent natuurlijk Shanna. Ik ben Francine Darwin, een medewerkster van Ryder Holt.”, stelde ze zich met een vriendelijke glimlach voor. Shanna begroette haar verbaasd. “Ik moest je, ik mag toch wel je zeggen, hè?, ik moest je de groeten doen van Ryder.” Ze schoot in de lach. “Eigenlijk moest ikje een kus geven, maar dat moet hij zelf maar doen als hij terug is.” Shanna voelde haar wangen kleuren. “Ik heb wat dingen uitgezocht voor zijn huis, maar ik moest jouw goedkeuring vragen voordat ik het kocht. Dus wilde ik je het één en ander laten zien. Als het kan vanavond, heb je dan tijd?” Shanna knikte verbaasd. Goedkeuring? “Goed, hoe laat kun je bij zijn huis zijn?” Shanna noemde een tijd en voor ze het wist, was Francine met een vrolijke groet vertrokken. “Jij moet jouw goedkeuring geven?”, hoorde ze John opeens zeggen. Shanna keek hem verbouwereerd aan en knikte. Hij schoot in de lach. “Ik zou zo zeggen, dat de heer Ryder Holt met grof geschut de muren van mevrouw Shanna Trahern probeert neer te halen!” Shanna schudde glimlachend haar hoofd. “En eerlijk gezegd, Shanna, hoop ik dat het hem lukt!” Hij verdween grinnikend naar zijn kamer.

Die avond ve1trok ze, met gemengde gevoelens naar Ryders Huis. Francine deed open en ging haar voor naar de woonkamer. Er stond een tuinsetje. “Dit heb ik er maar zolang neergezet, zodat we tenminste ergens op kunnen zitten. Ga zitten! Wil je koffie?” Ze dronken samen koffie en Francine liet haar foto’s van meubels zien. “Wat vind jij? Die groene of die zalmkleurige bank?” Shanna koos de zalmkleurige en aan het eind van de avond constateerde ze verbaasd dat Francine haar eigenlijk alles had laten kiezen voor het huis. Ze maakte daar een opmerking over en Francine lachte ondeugend. “The Big Boss zei dat ik jou het huis moest laten inrichten, maar dat je dat eigenlijk niet wilde doen en dat ik het dus met een omweg moest doen.” Shanna lachte met haar mee. “The Big Boss?” Francine lachte nu echt. “Zo noemen we hem als hij er niet bij is.” Ze glimlachte nu. “Hij is echt een goede baas en iedereen in de zaak is gek op hem. Ik ben blij dat ik voor hem mag werken.” Ze keek ondeugend naai· Shanna. “Ook al moest ik nu zijn vriendin zo ver krijgen dat ze zijn huis inricht.” Shanna schudde glimlachend haar hoofd. “Het is je gelukt.” Ze stond op en trok haar jas aan. “Ik ga naar huis, morgen moet ik weer vroeg op.” Francine liep met haar mee naar de deur. “Bedankt, Shanna, dat je het zo sportief opnam en ik … ” Shanna keek haar vragend aan toen ze opeens stopte. “Ik hoop dat jullie gelukkig worden samen. Ik denk dat jullie het alle twee verdienen.” Shanna wist niet wat ze hierop moest zeggen en verliet met een snelle groet het huis. Ze was net een half uur thuis toen de telefoon ging. “Hallo, Shanna, Frai1cine ve1telt me net dat je alles hebt uitgezocht voor het huis.” Shanna voelde haar lichaam reageren op zijn stem. “Hallo, Ryder. Ja, ik was nogal overdonderd door Francine.” Ze hoorde hem grinniken. “Maar niet boos?” – “Neen, niet boos. Ze is erg aardig.” – “Aha! Dat zelfde zei ze van jou.” Hier moest Shanna om glimlachen. “Ook niet boos op mij?” – “Neen, niet boos. Al had je me van te voren kunnen zeggen wat je van plan was.” – “Dan had je het misschien niet gedaan!” – “Maar ik dacht dat we elkaar zouden ve1trouwen, dan moet je me wel zulke dingen vertellen!” Het bleef even stil aan de andere kant. “Ryder, ben je er nog?” – “We elkaar vertrouwen, verstond ik dat echt?” Shanna haalde diep adem, alsof ze in het diepe zou springen. En dat gevoel had ze ook.. “Ja, dat verstond je goed.”

• “Ik geloof dat ik nu maar heel hard aan het werk ” Shanna schoot in de lach. “Wat? Waarom?”
• “Als ik nu niet ga werken, denk ik dat ik alle afspraken deze week aan m’n laars lap, in mijn auto spring en als een gek naar je toe rijd.” Shanna “Ik wou dat je het deed.”, zuchtte ze en dan. “Niet echt, hoor!” Hij lachte. “Ik weet het. Ik probeer volgende week vrijdag terug te zijn, hou je die vrijdagavond voor me vrij?” Shanna voelde zich alsof ze vleugeltjes had. “Vrijdagavond én zaterdag én zondag, als je wil.” Hij kreunde. “Maak me niet gek! Ik ga nu ophai1gen, voordat ik echt in die auto spring.” – “Welterusten, Ryder.” – “Slaap zacht, prinses. En droom van mij.”

De tijd vloog voor Shanna voorbij. Merry merkte haar vrolijkheid op, vrijdags tijdens de lunch. “Weet jij iets wat ik nog niet weet?”, vroeg ze, terwijl ze terugliepen naar kantoor. ”Hoezo?”, lachte Shanna naar haar. “Meisje, je loopt te dansen over straat. Heb je iets vai1 Ryder gehoord?” Shanna gaf haar een am1 en kuste haar wang. “Vanavond komt hij terug en … ik ben verliefd!” Merry stopte midden op straat. “Je bent verliefd!” Shanna lachte en huppelde naar de overkant. “Ja, verliefd en ik wil dat het nooit meer overgaat!” Merry rende op haar af en hield haar staande. “En hij? Voelt hij het zelfde?” Shanna’s lach verstarde. “Hij wil me en dat is genoeg.” Merry wilde nog iets zeggen, maar Shanna stopte haar met een gebaar. “Merry! Me1Ty, ik ben zo gelukkig! Verpest het niet voor me!” Meredith knuffelde haar. “Dat wil ik niet, meisje.” Ze gaf haar een kus. ‘·Geniet er van! Je hebt het verdiend!” Shanna glimlachte. “Ja, ik heb het verdiend!” Ze was nog geen uur op kantoor toen Ryder belde. “Shanna, ik denk niet dat ik het vanavond red.”, begon hij. “Ik zit in een vergadering en voorlopig zijn we er nog niet uit.” Shanna slikte haar teleurstelling weg. “Sha1111a, ben je er nog?” – “Ja, ik ben er nog.”, haar stem weerspiegelde haar gevoelens. Hij vloekte. “Ik wou dat het anders was, maar ik zit hier minstens nog een uur of twee!” Hij vloekte weer. “Zie … zie ik je morgen?”, onderbrak ze zijn gevloek. “Als ik hier over drie uur vertrek, kan ik om ongeveer één uur vannacht bij jou zijn.” Haar hart sloeg op hol bij zijn woorden. “Shanna?” Ze glimlachte. “Ik zal op je wachten.” Hij lachte opgelucht. “Beloof me alleen dat je niet boos op me wordt, als je toch in slaap valt.” Ze lachte nu ook hardop. “Ik beloof het je.” – “Ik verlang naar je, prinses.” – “Ik tel de minuten tot je bij me bent.” Ze hoorde hem kreunen. “Zulke dingen kun je nu beter niet zeggen. Tot vannacht.” – “Tot vannacht. Ryder?” – “Ja?” – “Rij voorzichtig!” Hij grinnikte. “Altijd. Tot straks, prinses.” – “Tot straks.”

Ze viel uiteindelijk toch in slaap, want rond een uur of twee werd ze wakker van de bel. Ze rende bijna naar de deur en vloog een steenkoude Ryder om de hals. Ze kuste hem onstuimig en hij beantwoordde haar passie. Na een tijdje duwde hij haar iets van zich af. “Wacht! Ik maak jou ook helemaal koud.” Hij duwde haar zacht naar binnen. “Even mijn jas uit.” Ze bleef geduldig wachten, terwijl ze hem gretig op nam. “Wil je iets drinken of eten?”, vroeg ze, opeens verlegen toen hij zijn jas en colbert uit had en haar aankeek. Hij schudde langzaam zijn hoofd en glimlachte zijn schelmse lach. Hij nam haar handen in de zijne. “Het enige wat ik de laatste tijd wil, wat ik nodig heb, ben jij.” Ze knipperde met haar ogen. “Ik heb jou ook nodig!” Hij trok haar langzaam tegen zich aan en duwde zijn gezicht in haar haren. “Ik verlang naar je, Shanna. Al zo verschrikkelijk lang!” Zijn mond vond de hare en ze kwam zijn hongerige tong tegemoet. “De slaapkamer.”, kon ze na een eeuwigheid uitbrengen, hij zuchtte en hij nam haar hand. “De slaapkamer, als ik dat nog haal.” Voor haar bed kleedde hij zich uit, terwijl zij toekeek, daarna kleedde hij haar uit. Hij kuste elk stukje huid dat vrij kwam, en fluisterde onzin woordjes. Toen ze helemaal naakt was, sloeg ze haar armen om zijn hals en trok hem mee op bed. Zijn gezicht was boven het hare en hij nam haar op alsof hij haar gedachten wilde lezen. “Vrij met me, Ryder!” Hij kuste het puntje van haar neus. “Altijd, prinses. Je hoeft het maar te vragen.” Zijn mond gleed over haar gezicht. “Ik vraag het! Ik vraag het!”

Shanna wist niet meer hoe vaak ze die nacht de liefde bedreven, het leek alsof ze die tien verloren jaren in één nacht in wilden halen. Ze werd wakker toen het ochtend was en miste hem naast zich. Ze ging zitten en glimlachte breed. Ze zou deze nacht nooit vergeten! “Goedemorgen!”, kwam Ryder binnen, met een dienblad vol ontbijt. Hij keek naai· haar gezicht en beantwoordde de glimlach. “Zo hoor je er eigenlijk niet uit te zien.”, zei hij terwijl hij naast haar ging zitten met het dienblad op zijn schoot. Hij kuste licht haar mond. “Hoe niet?”, vroeg ze, met haar ogen het ontbijt inspecterend. Ze nan1 een broodje, maar voor ze een hap kon nemen, kuste hij haar weer, wat grondiger nu. “Zo mooi. Vrouwen zijn ’s morgens niet op hun best.” Hij pakte haar broodje en nam er een hap van. “Is dat zo? En hoe kom jij zo wijs?”, vroeg ze, terwijl ze het broodje weer terugpakte. Ze nam een hap en wachtte tot hij zijn mond leeg had. “Dat wil je niet weten, prinses.” Ze keek in z’n lachende ogen en schudde haar hoofd. “Neen! Dat wil ik inderdaad niet weten.” Opeens zette hij het dienblad op de grond en trok haar in zijn armen. “Deze nacht, Shanna.” Hij kuste uitgebreid haar mond, zodat ze ademloos achterbleef. “Weetje nog datje zei, datje nog nooit zoiets moois had meegemaakt? Zó was deze nacht.” Ze glimlachte stralend. “Voor mij ook, Ryder. Voor mij ook.”, antwoordde ze, voor zijn mond weer bezit nam van de hare. Uiteindelijk was het al middag voor ze gingen ontbijten en uit bed kwamen. Als het aan Shanna had gelegen waren ze nooit meer opgestaai1, maai· Ryder wilde zijn huis zien. Ze douchten samen en vertrokken daarna naar zijn huis. Shanna had het al ingericht gezien en was nieuwsgierig naar en ook een beetje bang voor zijn reactie. Ze keek niet naar zijn gezicht toen ze binnen waren, maar probeerde het geheel door zijn ogen te zien. Misschien vond hij het wel te vol! Of te vrouwelijk! Of misschien vond hij de kleuren verschrikkelijk! Opeens pakte hij haar van achteren beet en trok haar met haar rug tegen zich aan. Hij draaide haar langzaam rond zodat ze de hele woonkamer konden zien. “Je kunt weer ademhalen, prinses. Ik vind het prachtig.” Ze draaide zich in zijn armen om, zodat ze hem aan kon kijken. “Echt? Of zeg je dat alleen maar  ” Hij stopte haar woorden met een lange kus. “Echt! Ik wist dat jij het perfect zou maken.” Ze bloosde licht en glimlachte. “Dankjewel! Kom je moet de rest nog zien!” Hij kuste haar weer, uitgebreid. “Eerst de slaapkamer.”, fluisterde hij in haar oor. Ze giechelde als een schoolmeisje. “Meneer Holt! U bent onverzadigbaar!” Ze probeerde bij hem weg te glippen, maar hij greep haar bij de schouders en tilde haar in zijn armen op. “Dat klopt, mevrouw Trahern. Onverzadigbaar en alleen jij kan daar iets aan doen!” Hij keek in haar glimlachende gezicht en liep, met haar in zijn armen naar de slaapkamer.

Ze werd wakker door de deurbel en zat meteen rechtop in bed. Het duurde een paar seconden voor ze zich realiseerde waar ze was. Ryder lag niet naast haar. Ze stond op en liep naar de aangrenzende badkamer. Gelukkig hadden Francine en zij ook badgoed gekocht! Ze ging met een tevreden gevoel onder de douche. Toen ze helemaal opgefrist beneden kwam, vond ze Ryder in zijn werkkamer. Hij keek glimlachend op, toen zij binnen kwam. “Hallo, schone slaapster.” Shanna liep op hem af en gaf hem een kus, daarna ging ze tegenover hem aan het bureau zitten. “Aan de ene kant hoopte ik dat je door zou slapen, aan de andere kant wilde ik dat die koerier nog een keer zou bellen!” Ze beantwoordde zijn glimlach en keek naar het ove1volle bureau. “Heb ik je van je werk afgehouden?”, vroeg ze toen. Hij leunde in zijn stoel achterover en nam haar met een voldane glimlach op. “Ja!”, zei hij en grinnikte om haar gezicht. “En is dat erg?”, ging ze, wat gerustgesteld, verder. “Vreselijk!” Hij speelde met een briefopener. Shanna keek naar zijn handen. Het waren mooie, slanke handen. Ze voelde haar wangen warm worden bij de herinnering aai1 die handen op haar huid. Hij maakte een geluid en snel keek ze hem aan. Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. “Ik zal maar niet vragen waar die blos vandaan komt.” Ze bloosde nu echt. “Aha!” Voor ze weer op kon kijken had hij haar uit haar stoel getild en zat ze bij hem op schoot. Hij dwong haar hem aan te kijken. “Eén: als ik m’n werk laat liggen voor jou, dan kies ik daar zelf voor. Jij hoeft je daar niet schuldig over te voelen.” Hij scheen op ai1twoord te wachten en dus knikte ze maar. Hij gaf haar een kus op haar neus. “Twee: wat wij in bed doen is iets waar je je niet schuldig over mág voelen!” Ze glimlachte en stak hem haar mond toe voor een kus. Hij kuste haar wang. Ze bleef hem aankijken en toen hij niets zei, vroeg ze. “En drie dai1?” Zijn ogen lachten en hij trok een peinzend gezicht. “Drie? Weet jij er nog één?” Ze wist dat ze nu een gok nam. “Drie: geen anderen, zolang als dit duurt.” Hij beantwoordde haar vragende blik spottend. “Een exclusiviteits afspraak?” Ze knikte. “Als je het zo wil noemen.” Hij fronste en zij hield haar adem in. Hij trok haar gezicht opeens heel dicht bij het zijne. “Die regel heb ik me weken geleden al opgelegd. Maar goed. Drie: geen ai1deren!” En voor ze hier iets op kon zeggen kuste hij haar duizelig. “Nog meer regels?”, vroeg hij daarna, alsof de kus hem niets gedaan had. Ze schudde suf haar hoofd, trok zijn hoofd naai· zich toe en kuste hem. Ze bleef dat hele weekend bij hem, en was nog nooit zo gelukkig geweest. Zondagavond stond ze erop om naar haar eigen huis terug te gaan. Ze moest proberen om weer op de aarde terug te komen! Uiteindelijk gaf hij toe en bracht haar naar huis. Ze stopte bij haar huisdeur om afscheid te nemen. Hij pakte de sleutel uit haar handen en opende de deur. Toen ze binnen waren keek ze hem vragend aan. Hij reageerde hier niet op maar hielp haar uit haar jas en deed de zijne ook uit. Daarna nam hij haar handen in de zijne en keek haar opmerkzaam aan. “Je verwacht toch niet van mij, dat ik je hier nu alleen achter laat?” Ze glimlachte spontaan. “Je bent echt onverzadigbaar’!” Hij grijnsde en knikte overdreven. Ze zuchtte diep. “Waar ben ik aan begonnen?!” Hij trok haar tegen zich aan voor een kus.

De daarop volgende tijd zag ze hem af en toe ’s avonds, maar elke nacht, hoe laat ook, sliep hij in haal’ bed. Op die maandag had hij een sleutel gevraagd, omdat hij ve1wachtte dat het laat zou worden. Hij had hem niet meer teruggeven en zij had er niet meer om gevraagd. Het weekend brachten ze meestal in zijn huis door. Ze leerde steeds meer medewerkers van hem kennen. En hij vertelde haar steeds meer over de vorderingen van de fabriek. Meredith was na haar eerste bedenkingen gewoon gelukkig voor haai·. Ook bij Warren kon ze haar geluk uiten, hij kwam in de weekenden zelfs een paar keer naar Ryders huis, op bezoek. Op een zaterdagavond gaf Ryder een feestje omdat de fabriek de volgende week zou gaan draaien. Aan het begin van de avond kwam Peter White, een medewerker van Ryder, iets eerder zodat ze nog even wat dingen door konden nemen.

“Peter! Moet dit echt? We krijgen over een uurtje alle gasten!”, protesteerde Shanna. Ryder trok haar tegen zich aan. “Een half uurtje, Shanna, als we er dan nog niet zijn, mag je ons komen halen!” Hij kuste haar snel en ging Peter voor naar zijn werkkamer. Ze namen snel wat dingen door. “Binnen een half uur!”, zei Ryder vrolijk toen ze alles hadden doorgenomen. Peter grijnsde. “Je bent echt gek op haar, hè. Vertel me eens Ry, dit was toch die Shanna, die je wilde veroveren en dan dumpen?” – “Dat was het plan, Peter.” Shanna stond net voor de deur om hen te roepen, toen ze die laatste woorden hoorde. Het bleef hierna stil in de kamer en Sham1a liep zo zacht mogelijk weg. Haar wereld stortte in. Ze liep naar de slaapkamer en liet zich op het bed vallen. ‘Dit was toch die Shanna, die je wilde veroveren en dan dumpen? Dat was het plan.’ Die woorden maalden door haar hoofd tot de deurbel ging. Ze ging rechtop zitten. Wat moest ze doen? Ze kon hier niet blijven! Hoe moest ze hem onder ogen komen? En al zijn gasten? “Shanna? Is alles okay?”, stond hij opeens voor haar. Ze schudde haar hoofd en hij kwam naast haar zitten. “Wat is er?”, hij draaide haar gezicht naar zich toe. “Heb je hoofdpijn?” Hoe kon hij zo bezorgd kijken, terwijl hij er niets van meende, vroeg ze zich vertwijfeld af. Toen hij haar aan bleef kijken, knikte ze. “Ja, ja opeens. Ik weet ook niet hoe het komt.” Hij kuste licht haar mond. “Zal ik een aspirine voor je halen?” Ze schudde haar hoofd, “Ik .. ik heb al iets in genomen. Ga maar vast naar beneden, ik .. ik kom zo.” Hij kuste nogmaals licht haar mond. “Weetje het zeker?” Ze glimlachte moeilijk. “Ja, ga nu maar.” Hij bleef haar nog even aan kijken en ging dan naar beneden. Na ongeveer een half uur had ze zichzelf genoeg in de hand om zich onder zijn gasten te begeven. Ryder kwam meteen op haar af en sloeg z’n arm om haar heen. Hij kuste haar even en keek haar onderzoekend aan. “Is alles okay?” Ze glimlachte naar hem. “Alles okay.” Hij bleef haar aankijken en wilde iets zeggen, maar er kwam iemand bij hen staan, die een gesprek begon. Na een paar minuten liep Shanna bij hen weg, ze negeerde Ryders vragende blik. Iemand gaf haar een glas wijn en ze probeerde de pijn te vergeten. Ze gedroeg zich vrolijk, flirtte met iedere man en dronk teveel. Ze voelde Ryders blik vaak op zich gericht, als ze dan terug keek probeerde hij haar blik vast te houden, maar dan glimlachte ze naar hem en keek weer weg. De avond leek haar eindeloos! Eindelijk tegen twee uur liet Ryder de laatste gasten uit. Toen hij de kamer weer in kwam schonk ze zich net een glas wijn in. Hij ging tegenover haar op de bank zitten. “Vind je niet dat je vanavond genoeg hebt gedronken?” Ze trok haar wenkbrauwen op en keek hem aan. “Neen.”, zei ze iets te hard en nam een slok. Hij zuchtte. “Shanna, kun je me vertellen wat er aan de hand is?” Ze glimlachte alleen maar. “Je had geen hoofdpijn voor de party, niet?” Ze knikte en nam nog een slok. “Wat is er, verdomme!” Hij sprong op en trok haar omhoog. “Shanna! Praat tegen me.” Het glas was uit haar handen gevallen, ze keek hem geschrokken aan en schoot in de lach. Een lach die langzaam over ging in huilen. “Oh, prinses! Niet huilen.” Hij trok haar in zijn armen en drukte haar dicht tegen zich aan. Toen ze door had wat er gebeurde trok ze zich los. “Neen! Ik wil niet dat je me aanraakt! Laat me los!” Hij deed geschrokken een stap achteruit. Ze liet zich in de stoel vallen en veegde haar tranen weg. Ze keek toe hoe hij ook weer ging zitten. Hij richtte zijn blik op haar. “Ik heb het gevoel alsof ik in een nachtmerrie terecht ben gekomen. Praat met me. Wat is er gebeurd?” Ze snikte nog even na, en keek hem dan aan. “Het is je gelukt. Gefeliciteerd” Ze maakte een proostend gebaar naar hem. Hij bleef haar aankijken. “Je hebt die Shanna veroverd, ze is weer verliefd op je geworden, dus nu kun je haar dumpen.” Ze zag hem verbleken. “Dat was toch je plan?” Het bleef een tijd stil. Shanna keek toe hoe hij zijn handen door zijn haar haalde. Hij keek haar aan, zijn ogen leken zwart nu. “Dat was mijn plan, ja. Maar nu niet meer.” Shanna stond op. “Ik ga naar huis. Wat mij betreft kun je tegen je vrienden zeggen dat je me gedumpt hebt, want ..” Hij was ook op gestaan en blokkeerde nu haar weg. “Jij gaat nergens heen, voor we uitgepraat zijn.” Ze deed een stap opzij. “Want in feite is dat ook zo.” Hij ging weer voor haar staan. “Jij gaat hier niet zo weg! Luister naar me!” Ze keek hem aan en ze probeerde de tranen te negeren die over haar wangen liepen. “Ik hield van je, Ryder! En voor de … voor de tweede keer breek je mijn hart. Ik wil niet meer naar je luisteren! Ik word ziek als ik alleen maar naar je kijk.” Hij sloot zijn ogen en zij liep langs hem heen. Toen ze de voordeur opende, stond hij naast haar. “Ik breng je thuis.” Hij negeerde haar protest maar trok haar mee zijn auto in. “Hou op met dat gegil! Ik breng je thuis! Je hebt teveel gedronken.” Zwijgend reed hij haar naar huis, zodra de auto stopte, sprong ze eruit en rende naar haar voordeur. Ze kreeg haar sleutel niet in het slot en huilend keek ze toe hoe hij de sleutel overnam en het slot voor haar opende. “Ik denk niet dat je dit nu wil horen, maar ik wil je niet kwijt, Shanna.” Ze opende de deur. “Je hebt gelijk, ik wil niets meer van jou horen.” Ze gooide de deur voor zijn gezicht dicht. Die nacht bracht ze huilend op haar bank door.

Ryder reed naar zijn huis, kleedde zich om en ging al zijn frustraties eruit rennen. Na een uur kwam hij uitgeput thuis, om wat om handen te hebben begon hij de troep van het feest op te ruimen. Hij vervloekte zichzelf. Hij vervloekte Peter, want hij vermoedde dat Shanna zijn woorden had opgevangen in de werkkamer. En het ergste was dat hij inderdaad van plan was geweest waar zij hem van beschuldigde, maar ergens halverwege was hij zelf voor haar gevallen. Dat moest ze toch door hebben? Niemand kon dat toch zo goed spelen? De hele tijd zag hij haar gekwetste blik, haar tranen. Hoorde hij haar woorden. ‘Ik hield van je, Ryder. En voor de tweede keer heb je mijn hai1 gebroken.’ Hij keek naar zichzelf in de spiegel en voelde zich een schoft. Maar tegen de ochtend besloot hij dat hij een nieuw plan moest maken, omdat hij een doorzetter was, begon hij te bedenken, hoe hij haar terug kon winnen.

’s Maandags op kantoor zag John meteen dat er iets niet goed was. Shanna zei dat ze zich een beetje grieperig voelde en hoewel hij verder niets vroeg zag ze aan zijn gezicht dat hij haar niet geloofde. Zondags had ze Meredith gebeld, die was meteen naar haar toegekomen en had haar zo goed mogelijk bijgestaan. Zondagavond was Warren gekomen, Merry had hem gebeld En ook hij had eindeloos naar haar geluisterd en haar gesteund. Ze was blij dat ze kon werken, zo had ze minder tijd om te denken. John scheen dat door te hebben want hij gaf haar geen moment rust. Zo ging dat ook op dinsdag. Het leek of haar werk haar in leven hield. Woensdagavond toen ze naar buis wilde gaan, hield John haar tegen. “Ik heb je gegeven wat je nodig had, werk, heel veel werk, maar nu wil ik weten wat er aan de hand is.” Ze keek hem verbaasd aan. “Ik heb Ryder gisteren gezien. We hadden een laatste bespreking over de fabriek en hij zag er niet uit. Net als jij. Hebben jullie ruzie gehad?” Shanna knikte en sloeg haar blik neer. “Vrijdag is de officiële opening van de fabriek.” Shanna knikte weer. “Je gaat toch gewoon mee?” Ze beet op haar lip en haalde haar schouders op. “Ik denk dat het beter is als je wel meegaat.” Ze glimlachte om zijn toon. “Goed zo! Nou, wat wordt het?” – “Ik ga mee, dokter.”

Donderdags kreeg ze een brief van een notariskantoor thuis gestuurd. Nieuwsgierig maakte ze het open en vond het eigendomsbewijs van het huis van Ryder erin. Het stond op haar naam. Verbluft las ze het een aantal keren over. Maar het bleef kloppen, zijn huis stond op haar naam! Het was zeven uur, het notariskantoor kon ze niet meer bellen. Maar Ryder wel. Ze kreeg zijn antwoord apparaat en schrok van het gevoel dat zijn stem haar gaf. “Met Shanna, ik … ik bel nog wel.” Ze had een kwartier nodig om weer tot zichzelf te komen. Ze maakte wat te eten, deed haar nachtjapon aan en ging eten. Terwijl ze zat te eten ging de bel. Mopperend liep ze naar de deur, opende hem en keek recht in het gezicht van Ryder. “Shanna.” Zijn ogen boorden zich in de hare. “Mag ik binnen komen?” Ze wendde haar blik af en opende de deur verder voor hem. Ze gingen in de woonkamer tegenover elkaar zitten. “Je stond op mijn ai1twoordapparaat.” Ze knikte en gaf hem de brief van de notaris. “Ik wilde weten wat dit betekent?” Hij pakte de brief aan zonder er naar te kijken. “Ik heb het huis op jouw naam gezet.” Ze keek hem aa11. “Ja, dat begreep ik al, ik wil alleen weten waarom.” Hij pakte haar vork en nam een hap eten. “Ik heb nog niets gegeten.”, zei hij verontschuldigend. “Waarom, Ryder?” Hij nam nog een hap. “Jij was er verliefd op geworden, jij hebt het ingericht.” Ze stond op en liep de kamer rond terwijl hij haar bord leeg at. “Ik wil het niet.”, zei ze tenslotte. Hij leunde achterover in zijn stoel, zodat hij haar aan kon kijken. “Houd het een paar maanden en beslis dan wat je ermee doet.” Ze kneep haar ogen dicht. :Je begrijpt het niet. Ik wil niks van jou.” Hij schudde langzaam zijn hoofd. “Het is niet van mij, nooit van mij geweest. Ik heb het voor jou gekocht.” Ze imiteerde een lach. “Voor mij gekocht? Een huis van een half miljoen?” Hij knikte weer en zijn ogen hielden de hare gevangen. “Je gezicht toen we dat huis aan het bekijken waren, vergeet ik nooit. Je straalde. Net zoals ..” – “Stop! Ik wil hier niet naar luisteren!” – “Net zoals je straalde wanneer we de liefde bedreven.” Ze wendde haar blik af en begon weer te ijsberen. “De liefde bedreven! Je weet niet eens wat dat is!” – “Ik wist niet wat het was, jij hebt het me geleerd.” Ze haalde diep adem, ze moest niet naar hem luisteren, ze liep naar de deur en opende hem. “Ik wil dat je nu vertrekt.” Hij liep op haar toe en bleef vlak voor haar staan. “Ik vertrek nu, maar ik kom terug, Shanna.” Ze bleef zwijgen tot hij de deur uit liep en vertrok.

Vrijdagochtend half tien liep ze het terrein van de fabriek op, er stonden al een aantal auto’s geparkeerd. De officiële opening zou om tien uur plaats vinden. Toen ze naar binnen ging werd ze welkom geheten door een vriendelijke jongedame, ze kreeg een programma boekje en het meisje begon te vertellen naar welk gedeelte van de fabriek ze moest lopen. “Laat maar Sheila.”, werd ze onderbroken door Francine, die opeens naast hen stond. “Hallo Shanna. Loop je met me mee?” Ze nam haar bij de arm en samen liepen ze de fabriek in. “En hoe vind je het er uit zien?” Shanna keek rond, alles zag er nieuw, modern en licht uit, dat zei ze ook tegen Francine. De glimlachte tevreden. “Dank.je.” Shanna beantwoordde haar glimlach langzaam. “Heb jij de inrichting verzorgd?” Francine knikte. “Ja, het eerste project waar ik alleen verantwoordelijk voor ben! Ik ben zo blij dat Ryder me deze kans gegeven heeft.” Shanna reageerde hier niet op. “Sorry. Peter heeft me ve11eld wat zijn domme opmerking teweeg heeft gebracht.” Shanna keek haai· even aan. “Ik wil hier niet over praten.” Francine trok een gezicht. “Dat begrijp ik.” Ze liepen zwijgend verder, ze naderde een zaal vol mensen. “Luister Shanna! Ik weet dat ik misschien te ver ga, maar hij heeft dat plan nooit uit willen voeren, het was zijn manier om zichzelf toestemming te geven om weer contact met je op te nemen.” Shanna keek haar verbaasd aan. “Ik weet dat het ingewikkeld klinkt, maar hij is een ingewikkeld mens.” John kwam op hen toe lopen. “Denk er over na, Shanna!”, fluisterde ze nog snel. “Hallo Shanna, zullen we samen een kop koffie drinken?” Hij nam haar arm, knikte naar Francine en liep met haar de zaal in. “Ik heb op je staan wachten.” Hij glimlachte schuldbewust. “Ik was bang dat je niet zou komen en ik heb al tegen verschillende mensen gezegd dat je wel zou komen.” Shanna gaf zijn arm een kneepje. “Ik ben blij dat je zo’n vertrouwen in me hebt!” Wethouder Tree kwam bij hen staan en nog wat mensen en iedereen was vol lof over de fabriek. Op een gegeven moment kwam Ryder bij hen staan. “Shanna, ik moetje even spreken.”, zei hij en nam haar mee weg van het groepje. “Shanna.”, ze keek hem onbewogen aan. “Ik ben blij dat je bent gekomen.”, zei hij na een tijdje. Ze haalde haar schouders op. “Het hoort bij mijn werk.” Hij kneep z’n ogen iets dicht en nam haar zwijgend op. “Okay! Ik was ook wel nieuwsgierig, tenslotte … heb ik heel dicht op dit project gezeten.” Hij glimlachte opeens. “Niemand, behalve ik, heeft er dichter op gezeten.” Ze wendde snel haar blik af. Er kwam een meisje met een dienblad op hen af. “Was de thee voor deze dame, meneer Holt?” Hij knikte en Shanna nam het kopje thee van haar aan. Had hij speciaal voor haai· thee besteld? Iedereen dronk koffie, merkte ze op. Ze keek hem over de rand van haar kopje aan. “Speciaal thee voor mij?”, vroeg ze, toen ze een slokje had genomen. Hij glimlachte. “Je lust geen koffie, heb ik aan den lijve ondervonden.” Ze trok haar wenkbrauwen op en dronk haar thee. “Na de opening is er een lunch.” Ze knikte, dat had John haar al verteld. “Jij bent daar ook bij?” Ze haalde haar schouders op. “Ik denk niet dat ik daar bij hoor.”, antwoordde ze, de lunch was bedoeld voor de notabelen van de stad. “Ik wil graag dat je er bij bent.” Ze keek hem vragend aan. “Waarom? Ik hoor daar niet bij.” Hij schudde zijn hoofd. “Waarom? Als jij er niet was geweest had ik deze fabriek hier nooit geopend!” Ze bedacht dat ze hier later nog eens over na moest denken en ze schudde tenslotte haar hoofd. “Je weet wat ik bedoel, de mensen zullen zich af vragen wat ik er doe.” Hij trok zijn wenkbrauwen op. “Ze zullen te beleefd zijn om dat hardop te vragen en als ze dat wel doen dan kun je ze zeggen wat ik net zei, zonder jou was hier geen fabriek geweest.” Ze glimlachte bijna, ondanks alles, om zijn stijfkoppigheid. “De mensen zullen gaan roddelen.”, wierp ze toch nog tegen. Hij grijnsde naar haar. “Dat heeft jou nog nooit tegengehouden, of wel?” Ze glimlachte nu echt. “Neen.” Hij keek opeens heel ernstig. “Dank je, Shanna.” Ze knipperde met haar ogen en keek hem vragend aan. “Voor je glimlach.” Hij pakte haar hand en drukte er een kus op. “Ik zie je bij de lunch?” Ze knikte en terwijl hij wegliep, nam ze zich voor om niet voor zijn charme te vallen. De opening werd verricht door wethouder Tree en zijn toespraak leek nog langer te duren dan nom1aal. Daarna hield Ryder een toespraak en zijn ogen gleden opvallend vaak naar de hare, na de eerste paar minuten wist ze al niet meer waar hij over sprak. Misschien was hij wel echt van zijn plan afgestapt omdat hij verliefd op haar was geworden. Maar waarom had hij dan nooit gezegd dat hij verliefd op haar was? Waarom gaf hij haar zijn huis? Waarom bleef hij haar versieren? Ze wist niet wat ze moest denken en na zijn toespraak verliet ze verward de zaal. Diep in gedachten zwierf ze door de fabriek en kwam er na een tijd achter dat ze verdwaald was. Ze liep de grote fabrieksruimte door en opeens stond er een man. “Hallo, ik ben geloof ik verdwaald!”, begon ze met een vriendelijke lach. Hij nam haar opmerkzaam op. “U bent mevr. Trahern, niet?” En toen ze knikte. “Loopt u maar mee, ik breng u wel terug.” Ze liepen een gang in en er kwam een tweede man op hen af. “Waar is de baas?”, vroeg de één de ander. De andere man begon een heel verhaal en daarna nam de eerste man haar weer mee naar het kantoorgedeelte. Hij liet haar een kantoor binnen gaan. Ze kwam binnen en keek in het gezicht van Peter White. “Shanna?” Hij stond op van zijn stoel. “Wat doe jij hier?” Ze legde hem uit dat ze verdwaald was. “Jij zou toch ook naar de lunch gaan? Nou, dan kun je met mij meerijden, want die begint over een half uurtje al.” Alhoewel ze hier niet veel voor voelde stemde ze er toch mee in. Toen ze in zijn auto zaten, begon hij over hun laatste ontmoeting. “Shanna, ik moet je zeggen dat mijn stomme, stomme opmerking over jou tegen Ryder als grap bedoeld was. Iedereen weet dat hij stapel op je is.” Ze keek naar buiten en reageerde niet. “Luister, voor hij hier naar toe ging heeft hij me alles over vroeger verteld. En dat hij van plan was … , nou ja, om wraak te nemen. Maar toen hij je weer ontmoette is hij weer voor je gevallen. Dat is voor jou toch ook duidelijk?” Nog steeds reageerde ze niet en het bleef een tijdje stil. “Vergeef het hem, Shanna. En mij.” Ze keek hem nu aan en knikte langzaam. Hij glimlachte opgelucht. “Dank je wel. Ryder is m’n beste vriend en ik moet er niet aan denken dat hij dor mijn toedoen ongelukkig is.” Ze bereikten het restaurant en iedereen zat al aan tafel toen zij binnen kwamen. Ryder stond op en liep op hen toe. “Shanna, Peter.” Hij keek intens van de één naar de ander. “Alles okay?” Peter knikte, sloeg even op zijn schouder en liep naar de rest. Ryder sloeg zijn arm om haar heen en leidde haar van de tafel af naar de bar. “Waarom kom jij met Peter aan?” Ze nam hen peinzend op. Wat moest ze van Peter’s woorden denken. Wat moest ze van hem denken. “Ik … ik was verdwaald in de fabriek, een man bracht me naar Peter’s kantoor.” Hij bleef haar opnemen en knikte. “Ik ben blij dat je er bent. Kom.” Hij nam haar mee naar de rest, zij zat naast hem aan tafel.